Οι ακτές και οι παραλίες της Ύδρας – ένα θαλασσινό «οδοιπορικό» του νησιού

Προσωπική έρευνα του Σπήλιου Φ. Σπηλιώτη

Η Ύδρα, το «διαμάντι του Σαρωνικού», διαθέτει πολυσχιδείς, όμορφες, καταγάλανες και πεντακάθαρες παραλίες. Η μορφολογία τους ποικίλλει  μπορεί να συναντήσει κανείς παραλίες βραχώδεις, αμμουδερές, με χοντρό - ψιλό βοτσαλάκι μέχρι και με άμμο. Λόγω της γεωγραφικής μορφολογικής ιδιαιτερότητας του νησιού, άλλες παραλίες είναι προσβάσιμες μετά από πεζοπορία, άλλες με θαλάσσια μέσα (βάρκες, σκάφη και θαλάσσια ταξί) και άλλες με στεριανά μέσα (γαϊδουράκια).

Ανεξάρτητα από τον τρόπο προσέγγισης τους, πάντα μα πάντα οι παραλίες της Ύδρας σε «αποζημιώνουν» με τα πεντακάθαρα και κρυστάλλινα γαλάζια νερά τους...

Στην Ύδρα οι παραλίες με τα καταγάλανα νερά ξεκινούν ελάχιστα λεπτά από τα τελευταία σπίτια του δυτικού μέρους του παραδοσιακού οικισμού και συγκεκριμένα από την «Σπηλιά» η οποία χωρίζεται σε τρία σημεία πρόσβασης για κολύμβηση: το ανατολικό σημείο με θέα το λιμάνι, το κεντρικό-βορινό με θέα τις ακτές της Πελοποννήσου και το δυτικό με θέα τα απέναντι νησιά (νησάκι του Καμινιού, νησάκι του Βλυχού, Πέτασι, Δοκό, Σπέτσες κλπ)… Την βραχώδη παραλία της «Σπηλιάς» πλαισιώνουν δύο μουσικά καφέ-μπαρ και ένα εστιατόριο με απεριόριστη θέα τον Σαρωνικό.

Στη συνέχεια, μετά από μια ολιγόλεπτη πεζοπορική διαδρομή, συναντάμε το «Αυλάκι» που είναι ένας μικρός όρμος κάτω και μεταξύ της παλιάς γέφυρας της Αγίας Άννης και του αρχοντικού Μπουντούρη. Όπως και η «Σπηλιά», έτσι και το «Αυλάκι», χωρίζεται σε δύο όμορφες βοτσαλωτές αγκάλες…

Συνεχίζουμε περπατώντας και συναντάμε τα όμορφα «Καμίνια», μια περιοχή σε συνέχεια του οικισμού της Ύδρας, τα οποία διαθέτουν ένα όμορφο ψαρολίμανο, το «Μεγάλο Καμίνι», που πάνω του δεσπόζει το παλαιότατο κοκκινοκίτρινο αρχοντικό που το κατοίκησε ο ιδρυτής της εφημερίδας ‘’Το Μέλλον της Ύδρας’’, Δ. Μαργκούνης, που προσέφερε τόσα στο νησί μέσα από την γραφή του…

Στα δυτικά του γραφικού ψαρολίμανου και στη συνέχεια του είναι το «Μικρό Καμίνι» με το παλιό πέτρινο κτίσμα, το «Λιοτρίβι» όπως το ονόμαζαν (τώρα ανακαινισμένο λειτουργεί σαν καφέ μπαρ), και ακριβώς από κάτω του η όμορφη βοτσαλωτή παραλία του Μικρού Καμινιού.

Συνεχίζοντας φτάνουμε στην περιοχή «Βλυχός» και στην δυτική άκρη του τις «Πλάκες Βλυχού». Το τοπωνύμιο «Βλυχός» είναι προφανώς παραφθορά της λέξης «Γλυφός» από το νερό του πηγαδιού του Αγίου Χαράλαμπου -του αγιάσματος του Αγίου Χαράλαμπου- που βρίσκεται ελάχιστα μέτρα από την θάλασσα στα δυτικά της μικρής παραθαλάσσιας εκκλησίας. Ο «Βλυχός»
διαθέτει δύο οργανωμένες παραλίες, πολλούς όμορφους δαντελωτούς κολπίσκους με κοκκινωπά βοτσαλάκια και καταγάλανα νερά, γραφικά ταβερνάκια και ένα πανέμορφο πολυτελέστατο ξενοδοχείο στις Πλάκες Βλυχού -κόσμημα της περιοχής- με εστιατόριο και οργανωμένη παραλία.

Μετά τις «Πλάκες Βλυχού», ακολουθώντας μια όμορφη παραλιακή διαδρομή, αντικρίζουμε την όμορφη περιοχή του «Παλαμηδά». Το μεγάλο πετρόκτιστο αρχοντικό σπίτι -σήμα κατατεθέν της περιοχής- που δεσπόζει και το καρνάγιο με τα μικρά και μεγάλα σκάφη που περιμένουν «υπομονετικά» τις απαραίτητες εργασίες για να ξαμοληθούν και πάλι ελεύθερα στα θαλάσσια νερά μας τραβάνε την προσοχή… 

Ο δρόμος και το μικρό γεφυράκι οριοθετούν την παραλία με το καρνάγιο. Στον μικρό κόλπο του «Παλαμηδά» η θάλασσα μας καλεί να γευτούμε την αλμύρα της και να ξαπλώσουμε επάνω στο ψιλό βοτσαλάκι της…

Στην συνέχεια αυτής της νοητής θαλασσινής  βόλτας, ευθύς μετά τον απότομο, κοφτό βράχο του «Ζάστανι» συναντάμε την μικρή παραλία του «Αγίου Κυπριανού» με το ομώνυμο εκκλησάκι και τα πρασινογάλαζα νερά της.

Δυτικότερα εμπρός μας ξεδιπλώνεται η πανέμορφη περιοχή του «Μόλου», ένας μεγάλος φυσικός κόλπος που την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης φιλοξενούσε σαν μικρός ναύσταθμος πλοία της επαναστατημένης Ύδρας. Στην παραλία του «Μόλου», οι γαλαζοπράσινες ανταύγειες της θάλασσας μας μαγεύουν και μας προσκαλούν να βουτήξουμε, ενώ έναν ιδιαίτερο τόνο στο θαλασσινό τοπίο δίνουν τα γραφικά σπίτια κατά μήκος της παραλίας αλλά και το επιβλητικό κτήριο της παλιάς ιδιοκτησίας Χαραμή στο κέντρο της. 

Συνεχίζοντας δυτικότερα το νοερό ταξίδι μας, συναντάμε την πευκόφυτη περιοχή του «Καουμίθι» που χωρίζεται σε δύο όμορφες παραλίες.

Σε κοντινή σχετικά απόσταση φτάνουμε στην παραθαλάσσια περιοχή «Μπαλή» ή «Πηγαδάκια» που σχηματίζει ένα μικρό συμπαθητικό λιμανάκι. Η παραλία στο «Μπαλή» έχει μικρά βοτσαλάκια και η θερμοκρασία του νερού είναι ιδανική για μπάνιο. Στον ίδιο μικρό κόλπο και λίγα μέτρα από την θάλασσα διακρίνουμε την αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.

Η αμέσως επόμενη παραλία είναι στην περιοχή του «Μπίστι», μια από τις ομορφότερες περιοχές της Ύδρας. Η πευκόφυτη περιοχή του «Μπίστι» χωρίζεται σχεδόν στην μέση από έναν μικρό όρμο που επάνω του έχει εντοπιστεί μια ακόμη αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση. Η ανατολική πλευρά της παραλίας είναι οργανωμένη παραλία και υπάρχει τακτική συγκοινωνία τους καλοκαιρινούς μήνες για την εξυπηρέτηση των λουόμενων. Την παραθαλάσσια περιοχή του «Μπίστι» κοσμεί το πανσεβάσμιο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

Μετά την πανέμορφη περιοχή του «Μπίστι», ξεπροβάλλει μπροστά μας το ομώνυμο ακρωτήριο –το οποίο είναι το δυτικότερο σημείο της Ύδρας- και ευθύς μετά ο μεγάλος, βαθύς κόλπος με την ονομασία «Καβούρι».

Οι όμορφες δαντελωτές ακτές τις δυτικής πλευράς του νησιού ξεπροβάλουν μπροστά μας συναντώντας τις περιοχές «Παούκι», «Φίχθι» και στην συνέχεια τον όρμο του «Αγίου Νικολάου».
Στον όρμο του «Αγίου Νικολάου» με τα καταγάλανα νερά και το ψιλό βοτσαλάκι υπάρχει και λειτουργεί πολλά χρόνια οργανωμένη παραλία. Η απόλυτη ηρεμία και η κολύμβηση στην παραλία του «Αγίου Νικολάου» κάνει αυτή την εξόρμηση μια μοναδική εμπειρία. Ψηλά και στο βάθος διακρίνουμε το μοναχικό, άσπρο ερημοκκλήσι του «Αγίου Νικολάου» και παραδίπλα βρίσκεται η Μυκηναϊκή-Πρωτοελλαδική εγκατάσταση, ένα αρχαίο έργο ύδρευσης που πιθανότατα κατέχει τα σκήπτρα του παλαιότερου στην Ελλάδα.

Η περιήγηση μας συνεχίζεται και προσπερνώντας το ακρωτήριο του «Αγίου Κωνσταντίνου», ακριβώς κάτω από το Βουνό Γερακίνα, βάζουμε πλώρη προς την νότια πλευρά της Ύδρας.
Απότομες και κοφτές ακτές ξεπροβάλλουν εμπρός μας από τα βουνά της περιοχής «Ζόγιερι» που καταλήγουν στην θάλασσα έως το ακρωτήριο του «Αγίου Ιωάννη». Μετά η μορφολογία της περιοχής αλλάζει, το θαλασσινό τοπίο ηρεμεί και εμπρός μας ξεπροβάλλει η πανέμορφη περιοχή της «Νησίζας». Η «Νησίζα» είναι ένα πευκόφυτο κομμάτι γης που εισχωρεί στην πράσινο-μπλε θάλασσα, το ενώνει μια λωρίδα στεριά και διαθέτει δύο πανέμορφες παραλίες με βότσαλο…

Μετά την περιοχή της «Νησίζας», εξαπλώνεται μπροστά μας σε όλη του την μεγαλοπρέπεια το «Κλιμάκι» που από πάνω του δεσπόζουν τα βουνά Έρως (ή Έρες) και Πύργος. Σε όλη αυτή την περιοχή η θάλασσα και η στεριά σχηματίζουν όμορφους κολπίσκους με καταγάλανα νερά.

Προσπερνώντας φτάνουμε στο ακρωτήριο «Χούντα του Ρήγα» και στον όμορφο μεγάλο όρμο του Ρήγα και στην συνέχεια στο ακρωτήριο «Τσιγκάρη».

Από εκεί πλέον διακρίνουμε την περιοχή «Λιμνιόνιζα». Ο όρμος της «Λιμνιόνιζας» διαθέτει δύο πανέμορφες παραλίες: την παραλία «Καραλή», που είναι λιγότερο γνωστή και την παραλία της «Λιμνιόνιζας», που παλαιότερα λειτουργούσε σαν οργανωμένη παραλία. Η παραλία της Λιμνιόνιζας διαθέτει ένα μικρό, βραχώδες νησάκι που επάνω του έχουν βρεθεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από την Πρωτοελλαδική εποχή.

Μετά τον όρμο της «Λιμνιόνιζας» κατευθυνόμαστε προς την περιοχή της «Ζούρβας». Ορόσημο για την είσοδο στην περιοχή της «Ζούρβας» μπορεί να θεωρηθεί η «Χούντα Ζέζα». Εκεί η μορφολογία των ακτών αλλάζει σταδιακά και γίνεται άγρια, κοφτή, απότομη και απρόσιτη…

Στην περιοχή «Πιόθι» και στον όρμο «Αυλάκι» βρίσκεται η περιοχή «Πεντεβόλια» με τα βαθιά μπλε νερά και στην συνέχεια ο όρμος του «Ζωγκού» που επάνω στα κοφτά, άγρια και απότομα βράχια είναι το Ασκητήριο και το εκκλησάκι του Αγίου Ιωαννίκιου που λες και κρέμεται από τον ουρανό…

Η νότια πλευρά του νησιού έχει ορόσημο και τέλος το ακρωτήριο «Ζούρβα» με τον παλιό φάρο του που είναι κομβικό σημείο για τα παραπλέοντα πλοία.

Στρίβοντας στον φάρο, κατευθυνόμαστε στην βορινή πλευρά του νησιού η οποία αλλάζει και πάλι γεω-μορφολογία, στην πορεία μας συναντάμε τον όρμο της «Ζωοδόχου Πηγής» και την περιοχή του «Νερού» που εδώ και πολλές χιλιετίες σταλάζει μέσα σε ένα βράχο νερό δίνοντας την ονομασία στην περιοχή με το τοπωνύμιο: στο «Νερό», που όλοι στο νησί γνωρίζουμε ότι βρίσκεται στον όρμο της «Ζωοδόχου Πηγής».
Ψηλά του όρμου βρίσκεται το άσπρο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και στον απότομο βράχο του «Νερού» τα ερείπια μια αρχαίας εγκατάστασης.

Προσπερνώντας τον Κάβο «Γουρούνι» (ή «Χούντα Ντόσα») και τον Κάβο «Μπρετίστα» εισερχόμαστε στον όρμο της «Λέδεζας», το επίνειο της «Ζούρβας» που από εκεί ξεκινά η ανηφορική ανάβαση για το φιλόξενο μοναστήρι της περιοχής, την Ιερή Μονή του «Γενέσιου της Θεοτόκου».

Αφήνοντας πίσω μας τον όρμο της «Λέδεζας» αντικρίζουμε μπροστά μας την περιοχή «Καστέβα», έναν ορεινό όγκο που περιβάλλεται από θάλασσα και που στην δυτική πλευρά του σχηματίζει ένα ευρύ θαλάσσιο κόλπο και ένα άλλο μικρότερ στην ανατολική του πλευρά.

Στη συνέχεια συναντάμε την άγρια σε ομορφιά περιοχή της «Μαρούλεζας» με τις ευωδιαστές φασκομηλιές της….
Ακολουθώντας την θαλάσσια δαντελωτή οριογραμμή εισερχόμαστε στο λιμάνι του «Κρίταμι» (Λούμι -ποτάμι- του Κρίταμι), ένα όμορφο φυσικό λιμάνι περιοχή που φύεται το αρωματικό φυτό Κρίταμι.

Η συνέχεια της πορείας μας δυτικά μας οδηγεί στον όρμο «Μαντράκι» (ή «Μίρα Μάρε»)  που είναι ένας μεγάλος κόλπος και επίνειο της ορεινής περιοχής του Αγίου Νικολάου, το «Μαντράκι» έχει αμμουδερή παραλία για λουόμενους. Μια ακόμη παραλία, που έχει ένα όμορφο παραδοσιακό ταβερνάκι στον ίδιο χώρο (δυτικά του όρμου) με μικρό-ψιλό βοτσαλάκι βρίσκεται κοντά στον παλιό Ταρσανά και στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Στη συνέχεια του θαλάσσιου οδοιπορικού μας συναντούμε την περιοχή της «Καμαρίτσας» που είναι ένας πολύ μικρός όμορφος κόλπος μεταξύ της περιοχής «Μαντράκι» και του λιμανιού της Ύδρας με όμορφες βίλες να στολίζουν τις απότομες πλαγιές της περιοχής.

Η περιήγησή μας, με αυτό το μεγάλο θαλασσινό οδοιπορικό τελειώνει διαπλέοντας τα τελευταία μίλια από την «Καμαρίτσα» έως το λιμάνι της Ύδρας διακρίνοντας την απόκρημνη τοποθεσία «Ποδαράκι του Χριστού», την παρα-θαλάσσια τοποθεσία «Γούρνα» και τέλος τον φάρο του λιμανιού της Ύδρας, αντικρίζοντας  το πολύβουο και γραφικό λιμάνι του νησιού μας που μας  «καλωσορίζει» στην αγκαλιά του…

ΠΗΓΗ: hydraspoliteia.blogspot.gr

Ευρώτας: Το περιβόλι της Λακωνίας

Με πράσινο και γαλάζιο, παράδοση και διασκέδαση, ιστορία και όραμα, ο Δήμος Ευρώτα συνθέτει μια γοητευτική παλέτα εκπλήξεων.

Το μυθικό ποτάμι των αρχαίων Λακεδαιμονίων διασχίζει τον Δήμο Ευρώτα, χαρίζοντάς του ζωή αλλά και το όνομά του. Από το Γεράκι και τα Νιάτα μέχρι τη Σκάλα και το Ελος, τα χρώματα που συναντάς είναι το ίδιο έντονα, οι μυρωδιές το ίδιο αισθαντικές, η γη το ίδιο πλούσια, οι άνθρωποι το ίδιο ανοιχτόκαρδοι.

Απέραντοι πορτοκαλεώνες ντύνουν τις πεδιάδες του Ευρώτα, τα φορτωμένα κλαδιά των ελαιόδεντρων «στενάζουν» από το βάρος του ζωοδότη καρπού, το μάτι χορταίνει ατενίζοντας τους ατέλειωτους κάμπους της περιοχής. Αληθινό «περιβόλι της Λακωνίας» ο Ευρώτας, καυχιέται, ωστόσο, όχι μόνο για την εύφορη γη αλλά και για τον πλούτο της παράδοσής του, έτσι όπως τον «αφηγούνται» τα γραφικά του χωριά με τα αρχοντόσπιτα και τα πέτρινα καλντερίμια τους.

Το Γεράκι και το Αλεποχώρι απευθύνουν πρό(σ)κληση για σεργιάνι στο πατροπαράδοτο παρελθόν, το ιστορικό Παλαιομονάστηρο κρατά ζωντανές τις μνήμες από τα ιστορικά χρόνια της Επανάστασης, η πρωτεύουσα Σκάλα δίνει το σύνθημα της διασκέδασης και της καλής παρέας, οι θάλασσες του Ελους υπόσχονται ανεξάντλητες ώρες καλοκαιρινής απόλαυσης, ενώ οι Κροκεές «ταξιδεύουν» το όνομα της περιοχής στα πέρατα του κόσμου χάρη στον κροκεάτη λίθο, το σπάνιας ομορφιάς πέτρωμα που συναντάται μονάχα εδώ.

Με 15χλμ. ακτογραμμή και καρτποσταλικές παραλίες στον Λακωνικό κόλπο, ο Δήμος Ευρώτα είναι πολλά περισσότερα από μια ευλογημένη κι εύφορη κοιλάδα ανάμεσα στον Ταύγετο και τον Πάρνωνα. Μάλλον αυτόνομος προορισμός χειμώνα-καλοκαίρι, ιδίως αν αποφεύγεις την πολυκοσμία και έχεις αδυναμία στη φύση σε όλες τις πιθανές μορφές.


ΠΗΓΗ: thetravelbook.gr

Ανακαλύψτε φέτος τα μυστικά της άγνωστης Πελοποννήσου

Κρυμμένα ψαροχώρια, μεθυστικές λίμνες, αρχαία μυστικά και βαθυγάλαζες παραλίες, σε επτά εναλλακτικές στάσεις στην Πελοπόννησο.

Πελοπόννησος δεν είναι μόνο οι βόλτες στην Καλαμάτα και το Ναύπλιο, οι βουτιές στη Βοϊδοκοιλιά και τη Μάνη ή τα χωριά-σταρ της Ορεινής Αρκαδίας. Στην Πελοπόννησο μας περιμένουν μέρη μαγικά, κρυμμένα και εν πολλοίς άγνωστα, για να τα ανακαλύψουμε. Μέρη όπως κουκλίστικα ψαροχώρια για ρομαντζάδα, μεσαιωνικά χωριά-φαντάσματα, εντυπωσιακά αρχαία μυστικά και λίμνες βγαλμένες από μεθυστικά παραμύθια. Επτά τέτοια μέρη συγκεντρώνουμε παρακάτω, για να δείτε την Πελοπόννησο… αλλιώς.

Τα ψαροχώρια του Μυρτώου 
Εκεί που ο Πάρνωνας συναντά το Μυρτώο και η Αρκαδία τη Λακωνία, δύο μικρά παραθαλάσσια χωριουδάκια κλέβουν την παράσταση. Το πρώτα είναι τα γραφικά Πούλιθρα, κοντά στο Λεωνίδιο, και διαθέτουν εντυπωσιακά αρχοντικά, ασβεστωμένα σπιτάκια με ολάνθιστες αυλές και μεγάλη βοτσαλωτή παραλία με τις απαραίτητες ψαροταβέρνες. Για βουτιές, μία από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες παραλίες της Πελοποννήσου, το Φωκιανό, μας ξελογιάζει με τα γαλαζοπράσινα νερά και τα λευκά του βότσαλα. Το δεύτερο χωριουδάκι, στις λακωνικές ακτές του Πάρνωνα, είναι το Κυπαρίσσι. Μικρό, απομονωμένο κι ανεπιτήδευτο, ενδείκνυται για βόλτες ανάμεσα στο βυζαντινό κάστρο του Καστελλίου και το Ασκληπιείο, ή απλώς σε γραφικά σπιτάκια, αυλές και στενοσόκακα, που καταλήγουν σε τρεις γλυκύτατες αμμουδιές και σε ένα γραφικό λιμανάκι.

Τα πυργόσπιτα της Τσακωνιάς 
Ένα από τα λίγα μέρη στο οποίο χρησιμοποιείται ακόμα η τσακωνική διάλεκτος, ο Πραστός, αλλοτινή πρωτεύουσα της Τσακωνιάς, στέκει σήμερα σαν ένα μεσαιωνικό «μουσείο». Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της περιοχής «ζωγραφίζεται» στα σωζόμενα πυργόσπιτα, ίχνη του παλιού αρχοντικού μεγαλείου. Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λιγοστοί και οι τουριστικές υποδομές ανύπαρκτες – κάτι που σημαίνει μια πιο αυθεντική εμπειρία. Κοντά βρίσκεται και το φαράγγι της Μαζιάς με τους παλιούς νερόμυλους, ενώ ταβερνάκια και ξενώνες θα βρείτε στα γύρω χωριά του Πάρνωνα, όπως ο Κοσμάς, η Καστάνιτσα και ο Πλάτανος.

Ένας «ύμνος» στο νερό
Μπορεί η Δημητσάνα να είναι πασίγνωστη, και τα κάλλη της να την έχουν κάνει έναν από τους πιο τουριστικούς προορισμούς της Ορεινής Αρκαδίας, αλλά λίγοι γνωρίζουν, κι ακόμη λιγότεροι κάνουν τον κόπο να επισκεφθούν ένα μέρος μαγικό, μια ανάσα από το χωριό: Το εντυπωσιακό Μουσείο Υδροκίνησης, σοφά χτισμένο μέσα στο καταπράσινο τοπίο σαν να «φύτρωσε» φυσικά εκεί, παρουσιάζει τα παραδοσιακά επαγγέλματα που στηρίζονταν στην παρουσία του νερού, από νερόμυλους και νεροτριβές μέχρι βυρσοδεψεία και μπαρουτόμυλους, ενώ στους εξωτερικούς χώρους, με φόντο τρεχούμενα νερά, οι επισκέπτες πληροφορούνται για τις υπόλοιπες μορφές χρήσης της υδροενέργειας. 

Στα σπήλαια του Μαινάλου
Ένα από τα δέκα σημαντικότερα σπήλαια της Ελλάδας, γεμάτο πολύχρωμους σταλκτίτες και σταλαγμίτες, με διακλαδωμένα μονοπάτια εκατοντάδων μέτρων, έγινε επισκέψιμο τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για το Σπήλαιο Κάψια στο οροπέδιο της Μαντινείας και βρίσκεται ενάμιση χιλιόμετρο από το ομώνυμο χωριουδάκι με την πανοραμική θέα, τα λιθόχτιστα δρομάκια, τα πέτρινα σπιτάκια και τα ταβερνάκια με τα εκλεκτά κρεατικά.

Μια λίμνη… που ήταν πολλές
Το Πολυλίμνιο, κρυμμένο μέσα σε οργιώδη βλάστηση ανάμεσα στην Καλαμάτα και την Πύλο, κοντά στο χωριό Χαραυγή, μας παρασύρει από τη μία λιμνούλα του στην άλλη, δημιουργώντας μία «αλυσίδα» δεκαπέντε διαδοχικών οάσεων, που πλαισιώνονται από επιβλητικούς καταρράκτες ή από μικρές φυσικές πισίνες. Η πιο εντυπωσιακή λίμνη είναι η Καδή, που θα σας πείσει να βουτήξετε στα παγωμένα της νερά – μην ξεκινήσετε χωρίς ορειβατικά παπούτσια, καθώς τα μονοπάτια είναι «άγρια».

Η πόλη του Επαμεινώνδα
Υπάρχει μια πόλη, που χτίστηκε από τον Θηβαίο στρατηγό Επαμεινώνδα τον 4ο αιώνα π.Χ. για να γιορτάσει τη νίκη του ενάντια στους Σπαρτιάτες και να τιμήσει την ελεύθερη Μεσσηνία. Σήμερα, αυτή η πόλη είναι ένας από τους ωραιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Πελοποννήσου, η Αρχαία Μεσσήνη με την τεράστια Αρκαδική Πύλη, το αρχαίο θέατρο, το Εκκλησιαστήριο με τα μωσαϊκά, το Ασκληπιείο, το γιγάντιο Στάδιο και άλλα μερικώς σωζόμενα μνημεία της πόλης, την οποία θα χρειαστείτε αρκετές ώρες για να εξερευνήσετε ολόκληρη.

Το ωραιότερο road trip
Δεν μοιάζει με καμιά άλλη διαδρομή που έχετε κάνει: Αυτή πάνω από το φράγμα του Πηνειού στην καρδιά της Ηλείας, θα σας οδηγήσει σε ένα ειδυλλιακό ησυχαστήριο, στην μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Πελοποννήσου (τεχνητή λίμνη Πηνειού) που καθρεφτίζει τις βουνοπλαγιές του Ερύμανθου και του Σανταμέριου. Λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της λίμνης, θα συναντήσετε τον αρχαιολογικό χώρο και του Μουσείο της Αρχαίας Ήλιδας, ενός παραγνωρισμένου ιστορικού χώρου όπου πραγματοποιούνταν οι… «προκριματικοί» αγώνες της Ολυμπιάδας, ενώ σήμερα σώζονται απομεινάρια όχι μόνο του σταδίου, αλλά και αρχαίων θεάτρων και ναών.

ΠΗΓΗ : moriasnews.gr

Μεσσηνία: Δείτε τα 7 θαύματα της φύσης που πρέπει να απολαύσετε!

Είναι πραγματικά μοναδικό πώς η Μεσσηνία, αυτή η γωνιά ελληνικής γης χωρά τόσες πολλές και διαφορετικές ομορφιές! Οι γραφικές πολιτείες, τα παραδοσιακά χωριά, οι εξωτικές ακρογιαλιές, αλλά και η καταπράσινη φύση, τα βουνά, τα ποτάμια, οι λίμνες, τα φαράγγια και τα σπάνια οικοσυστήματα, όλα βρίσκονται εκεί, ανοίγονται στους επισκέπτες που έχουν τη διάθεση να τα ανακαλύψουν.

Αξίζει μια βόλτα στην καρδιά της Μεσσηνίας, στα φαράγγια του Ταΰγετου, στα τρεχούμενα νερά, σε μέρη παρθένα και αγνά που θα σας δώσουν αυτό το κάτι λίγο παραπάνω, αρκετό όμως για να έχετε να διηγείστε την εμπειρία από τα «θαύματα της μεσσηνιακής γης» για όλη σας τη ζωή.

Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας: Είναι ο νοτιότερος μεταναστευτικός σταθμός των αποδημητικών πουλιών των Βαλκανίων από και προς την Αφρική κι αυτό αρκεί για να «χρήσει» τη Γιάλοβα έναν από τους σημαντικότερος υδροβιότοπους της Ευρώπης. Θα τη βρείτε 7 χιλιόμετρα βόρεια της Πύλου, ανάμεσα στον ομώνυμο οικισμό και μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Μεσσηνίας, τον όρμο τηςBοϊδοκοιλιάς. Έχει έκταση 6.000 στρεμμάτων, το μεγαλύτερο βάθος της φτάνει τα 4 μέτρα και είναι γνωστή και ως Διβάρι (από τη λατινική λέξη vivarium, που σημαίνει «ιχθυοτροφείο»). Περισσότερα από 254 είδη πουλιών όπως ερωδιοί, κορμοράνοι, κιρκινέζια, αιγαιόγλαροι, φλαμίνγκος, ψαραετοί, βασιλαετοί και άλλα παρυδάτια πτηνά βρίσκουν καταφύγιο στη Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας. Εδώ φιλοξενείται και το σπανιότατο είδος σε όλη την Ευρώπη, ο αφρικανικός χαμαιλέοντας, που θεωρείται υπό εξαφάνιση. Τα μεγάλα πουλιά, όπως ερωδιοί, κίρκοι και τουρλίδες, φθάνουν κατά κύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, παραμένουν εκεί μόνο για λίγες ώρες για να ξεκουραστούν και πριν το σούρουπο φεύγουν ξανά όλα μαζί, δημιουργώντας ένα υπερθέαμα της φύσης για όσους είναι αρκετά τυχεροί να το δουν από κοντά.



Πολυλίμνιο: Ένας καλά κρυμμένος, επίγειος παράδεισος της Μεσσηνιακής γης. Μικρές λίμνες και καταρράκτες, που σχηματίζονται από τα νερά που διέρχονται μέσα από το Φαράγγι του Πολυλιμνίου. Καταπράσινη βλάστηση, ένα περιβάλλον μοναδικό, παρθένο και σχετικά άγνωστο ακόμα στον μαζικό τουρισμό. Οι λίμνες ήταν μέχρι πρόσφατα καλά κρυμμένες από τους επισκέπτες, αλλά πλέον ο χώρος έχει αξιοποιηθεί, ενώ διαθέτει και δύο χώρους στάθμευσης. Περπατώντας στη φύση για περίπου τρία χιλιόμετρα θα δείτε και τις 15 διαδοχικές λίμνες με τα παράξενα ονόματα: Kαδούλα, Μαυρολίμνα, του Τυχερού, του Ιταλού, του Πανάγου, της Σταθούλας και άλλα. Στις πεντακάθαρες λιμνούλες μπορείτε να βουτήξετε και να απολαύσετε της δροσιά των πηγαίων νερών τους. Εντυπωσιακότερος όλων είναι ο καταρράκτης της Κάδης, που ρίχνει τα νερά του από ύψος 25 μέτρων. Πλήθος από έντομα όπως πεταλούδες, λεπιδόπτερα αλλά και κουνούπια αποτελούν τροφή για ένα πλήθος εντομοφάγων πουλιών, τα οποία βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο στους πυκνούς θάμνους, αλλά και στα φυλλώματα των δέντρων, κάνοντας το Πολυλίμνιο σημαντικότατο υδροβιότοπο. Στις λιμνούλες θα διακρίνετε ακόμα μικρά ψάρια, μαύρα καβούρια του γλυκού νερού, αμφίβια, ερπετά και μικρά θηλαστικά. Μπορεί κανείς να προσεγγίσει αυτό το «θαύμα της φύσης» από το χωριό Χαραυγή, σε απόσταση 33 χιλιομέτρων από την πόλη της Καλαμάτας.



Μπίλιοβο: Μια από τις πιο γνωστές και όμορφες πεζοπορικές διαδρομές της Μεσσηνίας είναι το περίφημο Μπίλιοβο, το λιθόστρωτο καλντερίμι που συνδέει τα χωριά Σωτηριάνικα καιΑλτομιρά στην Έξω Μάνη και χαρακτηρίστηκε πρόσφατα ως μνημείο. Το σωζόμενο σήμερα τμήμα του έχει μήκος 3 χιλιομέτρων και με 83 στροφές (από τις οποίες οι 78 είναι 180μοιρών) ανεβαίνει από τα Σωτηριάνικα (υψόμετρο 300 μέτρων) στα Αλτομιρά (υψόμετρο 800 μέτρων). Σε ορισμένα τμήματα αναρριχάται πάνω στο βράχο και κατά το μεγαλύτερό του κομμάτι κινείται παράλληλα και μέσα σε ρέμα μεγάλης κλίσης. Καθώς η διαδρομή ανηφορίζει και το υψόμετρο αυξάνεται, οι πεζοπόροι έχουν τη δυνατότητα να θαυμάζουν από ψηλά τα χωριά της Μάνης και τον Μεσσηνιακό κόλπο. Η κατασκευή του μονοπατιού ξεκίνησε το 1904 και θεωρείται επίτευγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής. Πολλές από τις στροφές του είναι κατασκευασμένες σε μεγάλη κλίση εδάφους, ενώ για τη δημιουργία του μονοπατιού εργάστηκαν τεχνίτες και εργάτες πέτρας από τα γειτονικά χωριά. Υπολογίζεται, με βάση σκαλισμένη σε μια πέτρα επιγραφή πως το καλντερίμι τελείωσε το 1928. Η πεζοπορική αυτή ανάβαση είναι από τις πιο δημοφιλείς διαδρομές στην Μεσσηνία. Διαρκεί περίπου δύο με δυόμισι ώρες και αν εξαιρέσει κανείς ότι είναι ανηφορικής πορείας, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία.

Φαράγγι Ριντόμου: Ξεκινά από τις κορυφογραμμές του Ταϋγέτου, από τη Νεραϊδοβούνα, στα 2031 μέτρα υψόμετρο και καταλήγει στην ακτή της Σάντοβας στον Μεσσηνιακό Κόλπο. Προς τη μεριά της θάλασσας, το φαράγγι λέγεται Φαράγγι της Κοσκάρακας. Αποτελεί ένα πλούσιο σε γεωμορφολογικά στοιχεία σχηματισμό, παρουσιάζοντας ένα μεγαλειώδες σύνολο. Σε όλο του το μήκος παρατηρούμε πληθώρα γεωλογικών φαινομένων, όπως οι σχεδόν κατακόρυφες πλαγιές του, οι έντονες πτυχώσεις του πετρώματος και τα ρήγματα. Τα εξαιρετικά καλντερίμια στα Πηγάδιακαι στα Αλτομιρά αποτελούν φυσική δίοδο προς το φαράγγι, ενώ η πρόσβαση γίνεται και από τις Γαϊτσές ή από την Κοσκάρακα (Κοσκάργα), με το υπέροχο γεφύρι, στην παλαιά οδό Καλαμάτας – Κάμπου. Ένα από τα αξιοθέατα είναι το πέτρινο Πηγαδιώτικο γεφύρι. Έχει δύο τόξα, το ένα πάνω από το άλλο, ενώνοντας τις όχθες του φαραγγιού. Το φαράγγι σε αυτό το σημείο είναι στενό, σαν μία πανύψηλη πύλη που δημιουργούν οι κάθετοι βράχοι. Οι λάτρεις του βουνού και της φύσης θα μείνουν έκπληκτοι από τις ομορφιές του φαραγγιού. Η καλύτερη εποχή για τη διάσχισή του κρίνεται το τέλος της άνοιξης με αρχές καλοκαιριού, οπότε οι κλιματολογικές συνθήκες ευνοούν τη ‒σχετικά‒ απαιτητική διαδρομή.

Φαράγγι του Βυρού: Βρίσκεται και αυτό στον Ταΰγετο και έχει συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα. Πέρα από τη φυσική του ομορφιά, ξεχωρίζει και λόγω της ιστορικής του σημασίας, καθώς κατά μήκος του διερχόταν η αρχαία Βασιλική Οδός που ένωνε την αρχαία Σπάρτη με το λιμάνι της Καρδαμύλης. Ξεκινά από την δυτική πλευρά του Ταΰγετου, στην μεσσηνιακή Μάνη, από τον Άγιο Παντελεήμονα που βρίσκεται σε υψόμετρο 1400μ και περνώντας από το Δάσος Βασιλικής κατευθύνεται προς τη θάλασσα της Καρδαμύλης. Σύμφωνα με το μύθο ο Πύρρος, γιος του Αχιλλέα, διέσχισε το φαράγγι του Βυρού για να φτάσει στην αρχαία Σπάρτη και να παντρευτεί την όμορφη Ερμιόνη, κόρη του Μενελάου και της Ωραίας Ελένης. Στα χρόνια του μεσαίωνα, οι κάτοικοι της περιοχής δημιούργησαν σε σπηλιές ή απόκρημνα σημεία ειδικά πέτρινα παρατηρητήρια, γνωστά και ως βίγλες. Ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η οπτική μετάδοση από το ένα στο άλλο ενός μηνύματος για κάποια πιθανή επιδρομή. Τα παρατηρητήρια αυτά χρησιμοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ως καταφύγια για τους εκάστοτε κυνηγημένους. Στις μέρες μας, απομεινάρια από την Βασιλική οδό και τα λίθινα παρατηρητήρια εντοπίζονται σε διάφορα σημεία του φαραγγιού. Από τη χρήση της κοίτης του Ποταμού (Βασιλική Υδάτινη οδός- Βασιλική υδροδός- Βυρός) πιθανολογείται ότι πήρε ο ποταμός το όνομα Βυρός, ενώ έτσι προέκυψε και το «Φαράγγι του Βυρού». Οι πλαγιές του Ταΰγετου εκεί είναι γεμάτες από δάση μαυρόπευκου και κεφαλληνιακής ελάτης. Η διάσχιση του φαραγγιού είναι μια ευχάριστη εμπειρία, που αποκαλύπτει πολλές ομορφιές. Θα συναντήσετε την ερειπωμένη Μονή Λυκάκη αλλά και τη Μονή Σωτήρος του 14ου αιώνα. Στην αρχή του φαραγγιού, επίσης αξιόλογη είναι η εκκλησία της Αγίας Σοφίας Γουρνίτσας αλλά και οιτάφοι των Διόσκουρων, πάνω από την Παλιά Καρδαμύλη. Ανάλογα με την απόσταση που θέλει κανείς να διανύσει, υπάρχουν διάφορες αφετηρίες για πεζοπορία, η καθεμία με το δικό της βαθμό δυσκολίας και με τις δικές της ιδιαιτερότητες.



Φαράγγι του Φονέα: Αλλιώς είναι γνωστό και ως το Φαράγγι της Νούπαντης. Αρχίζει να σχηματίζεται από το Μοναστήρι της Βαϊδενίτσας και καταλήγει μετά από 8 περίπου χιλιόμετρα στην κρυστάλλινη παραλία του Φονέα, μεταξύ Στούπας και Καρδαμύλης. Οι κάτοικοι των χωριών που είναι κτισμένα κοντά (Σαϊδόνα,Εξωχώρι, Προάστιο) το ονομάζουν «Νούπαντη» γιατί λένε ότι εκεί στα παλιά χρόνια γίνονταν οι συναντήσεις (τα συναπαντήματα) όταν ένα συνοικέσιο βρισκόταν σε εξέλιξη. Την έξοδο της χαράδρας προς τη θάλασσα την λένε «του Φονέα», επειδή αρκετοί άνθρωποι και ζώα είχαν πνιγεί στην προσπάθεια τους να διαβούν το αφρισμένο ρέμα πριν γίνουν τα γεφύρια. Στα παλαιότερα χρόνια το φαράγγι έσφυζε από ζωή, καθώς το καλντερίμι που το τέμνει είναι επιμελούς τεχνικής, ενώ ακόμη διακρίνονται εγκαταλελειμμένα ελαιοχώραφα με προστατευτικές ξερολιθιές, μαντριά και πιθανός νερόμυλος. Σε ένα από τα σπήλαια του φαραγγιού είχε βρεθεί, την δεκαετία του 1970, ένα αγγείο της Γεωμετρικής εποχής που τώρα κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας. Στα σπήλαια αυτά φωλιάζουν γεράκια, κιρκινέζια, κίσσες, κοράκια, αγριοπερίστερα κ.λπ. που τα κρωξίματά τους είναι ο μοναδικός ήχος που διαταράσσει την απόλυτη σιωπή. Μέσα στη χαράδρα που είναι κατάφυτη από δάφνες και όλων των λογιών τα δένδρα, υπάρχουν πολλά είδη αγριολούλουδων και αρωματικών φυτών (από άγριες ορχιδέες μέχρι ρίγανη και μέντα). Επίσης, ζουν χελώνες, αλεπούδες, νυφίτσες, σκίουροι, σκαντζόχοιροι, κουνάβια, τσακάλια κ.λπ. και την Άνοιξη πανέμορφες κίτρινες και πορτοκαλί πεταλούδες. Μια εντυπωσιακή ανθρώπινη παρέμβαση στη χαράδρα είναι το Μονοκάμαρο Πετρογέφυρο του Προαστίου, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1930. Το άνοιγμα της καμάρας του είναι 15 μέτρα, έχει ύψος 22 μέτρα και συνολικό μήκος 25 μέτρα. Το μονοπάτι της κοίτης έχει συνολικό μήκος 6.750 μέτρα και υπολογίζεται πως για τη διάσχιση του χρειάζονται από πεντέμισι με εξίμισι ώρες πεζοπορίας.



Στενό της Μεθώνης: Είναι η θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Μεθώνης και της Νήσου Σαπιέντζα, μήκους δύο ναυτικών μιλίων και πλάτους ενός, που έχει κηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή λόγω του φυσικού περιβάλλοντος του βυθού της. Το Στενό της Μεθώνης περιλαμβάνει τις ακτές από το ακρωτήριο «Κολύβρι» έως το «Χοντρό Κάβο» καθώς επίσης και τις βόρειες πλευρές της Σαπιέντζας. Το μεσογειακό ενδημικό είδος Posidonia oceanic, που εξαπλώνεται σε όλη τη θαλάσσια περιοχή σε βάθος μέχρι 40 μ., σχηματίζει εκτεταμένα και πυκνά λιβάδια. Το είδος αυτό είναι πολύ ευαίσθητο στη ρύπανση και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης της οικολογικής κατάστασης της περιοχής. Στο φύλλωμά του φιλοξενείται μεγάλος αριθμός φυτικών και ζωικών ειδών. Το είδος Halophila stipulacea φύεται στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και η Πελοπόννησος είναι το δυτικότερο όριο εξάπλωσής του. Το Στενό της Μεθώνης είναι γνωστό άλλωστε και για το πλήθος διασκορπισμένων στο βυθό αρχαίων ναυαγίων και είναι δημοφιλής τόπος καταδύσεων.


ΠΗΓΗ : kpylos.blogspot.gr