Σε ηλικία 84 ετών έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Πέτρος Φυσσούν. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1933. Ήταν γιος πρόσφυγα από την Ρωσία. Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης και έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή το 1953. Πρωταγωνίστησε σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και είχε τιμηθεί με πλήθος βραβείων για το έργο του. Εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες, μεταξύ άλλων στις ταινίες: Οι Παράνομοι (1958), Προδοσία (1964), Οι γενναίοι του Βορρά (1970), Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο (1980). Μάλιστα, κέρδισε βραβεία ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1963 και το 1964. Είχε εμφανιστεί και σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Τα Ψάθινα Καπέλα» και το «Άγγιγμα Ψυχής». Υπήρξε παντρεμένος με την Τέτα Χατζηχρήστου, κόρη του Κώστα Χατζηχρήστου, με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Άνια.
Πέθανε τα ξημερώματα της Τετάρτης ο αγαπημένος ηθοποιός Γιώργος Βασιλείου. Ο 66χρονος ηθοποιός τον τελευταίο καιρό έδινε μάχη με τον καρκίνο. Τον τελευταίο καιρό είχε επιστρέψει σπίτι του.
Ο Γιώργος Βασιλείου γεννήθηκε το 1950 στην πόλη της Λαμίας, όπου και μεγάλωσε. Από μικρός εργάστηκε σε διάφορες δουλειές, παράλληλα με το σχολείο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Μπέλλου από όπου και αποφοίτησε με άριστα. Στις 17 Νοεμβρίου του 1973, ανήμερα του Πολυτεχνείου, γνώρισε την σύζυγό του, Λία Θερμογιάννη, φοιτήτρια τότε της Νομικής σχολής Αθηνών, την οποία παντρεύτηκε μετά από 4 χρόνια και απέκτησε τα 2 παιδιά του, Βασίλη Βασιλείου (1979) και Ιουλιέττα Βασιλείου (1988). Εργάστηκε δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου όπως: Θανάσης Βέγγος, Ρένα Βλαχοπούλου κ.α. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και ύστερα από πολλές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις, βιντεοκασέτες και τηλεόραση, γνώρισε τον Νίκο Φώσκολο, τον οποίο αποκαλεί από τότε δάσκαλο και ο οποίος του εμπιστεύτηκε σπουδαίους ρόλους, όπως αυτόν του ‘Στάθη Θεοχάρη’ της καθημερινής σειράς Καλημέρα Ζωή (26-11-1993 έως 31-3-2006). Στις εκλογές του 2004 εξελέγη Bουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Από το 2007, μετά το πέρας της βουλευτικής του ιδιότητας, εργαζόταν κατά καιρούς σε θέατρο και τηλεόραση. Το Νοέμβριο του 2011 ανακοίνωσε την προσχώρηση του στο κίνημα της «Δημοκρατικής Συμμαχίας», και την αποφασή του να πολιτευτεί στην εκλογική περιφέρεια της Β’ Πειραιώς. Τα τελευταία 12 χρόνια διέμενε μόνιμα στη Σαλαμίνα με τη σύζυγό του. Ο Γιώργος Βασιλείου έχει πάρει μέρος και έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα, τηλεοπτικές παραγωγές και ταινίες. Επίσης έχει δώσει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττίσεις και παιδικές παραγωγές, καθώς επίσης έχει διδάξει στη δραματική σχολή της Τράγκα. Καλό ταξίδι Ταξίαρχε Θεοχάρη! ΠΗΓΗ: news247.gr
Το σημερινό τραγούδι είναι το τραγούδι της ταινίας του Ντίνου Κατσουρίδη "Της Κακομοίρας" (1963) που είναι βασισμένη στο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου.
Ο Κώστας Χατζηχρήστος τραγουδάει τα "Τάληρα" πάνω στο ποδήλατο.
Μικρό, μικρό, μικρό το μεροκάματο μικρό το μεροκάματο κι η κάψα μου μεγάλη λέω τη μια να παντρευτώ μα πιο καλά σαν το σκεφτώ μα πιο καλά σαν το σκεφτώ το αναβάλω πάλι
Τάληρα τάληρα τάληρα μόνο έντεκα τάληρα μόνο έντεκα με τις κρατήσεις δέκα δεν φτάνουνε για πάρτη μου και θέλω και γυναίκα
Τάληρα τάληρα τάληρα μόνο έντεκα τάληρα μόνο έντεκα με τις κρατήσεις δέκα δεν φτάνουνε για πάρτη μου και θέλω και γυναίκα
Στη μνήμη του Κώστα Χατζηχρήστου που πέθανε σαν σήμερα (3 Οκτωβρίου 2001) στην Αθήνα από λοίμωξη του αναπνευστικού, σε ηλικία 80 ετών.
Κώστας Χατζηχρήστος
1921 – 2001 Δημοφιλής κωμικός ηθοποιός, ο πιο αγαπητός και διάσημος «βλάχος» του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Το όνομά του συνδέθηκε με τη χρυσή εποχή της επιθεώρησης και του εμπορικού κινηματογράφου. Οι ατάκες του «Τίποτας», «Ασουπή», «Αμ’ πώς;», «Τ' άκοσες πολί μου», άφησαν εποχή. O Κώστας Χατζηχρήστος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1921. Οι γονείς του κατάγονταν από την Κωνσταντινούπολη και μετά τους τουρκικούς διωγμούς εγκαταστάθηκαν πρώτα στην Καβάλα κι ύστερα στη Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά τη γέννηση του Κώστα, η πολύτεκνη οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Παγκρατίου. Αρχικά, ο Κώστας Χατζηχρήστος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ανθυπασπιστών της Σύρας, αλλά πολύ γρήγορα τον κέρδισε το θέατρο. Τελειώνοντας τη Σχολή ξέσπασε ο πόλεμος και ακολούθησε η κατοχή, όπου πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή με το θίασο του Λουκή Μυλωνά, διάσημου μπουλουκτζή εκείνης της εποχής. Στα μέσα της δεκαετίας, μετά από ένα εφήμερο γάμο με κάποια Νίτσα, εγκαθίσταται στην Αθήνα και συμμετέχει σε θιάσους ποικιλιών (βαριετέ).
Ο Ηλίας του 16ου
Ήδη, κάποιοι ξεχωρίζουν το κωμικό ταλέντο του. Το 1949 συνεργάζεται με το μουσικό θίασο της Κούλας Νικολαΐδου και το 1951 συμμετέχει στις επιθεωρήσεις του θεάτρου «Ακροπόλ», όπου πλάθει για πρώτη φορά τον «Θύμιο», ένα σατιρικό τύπο, που μέλλει να τον ακολουθήσει σ’ όλη την καλλιτεχνική του διαδρομή. Ενδιάμεσα, παντρεύεται τη Μαίρη Νικολαΐδου, αδελφή της Κούλας Νικολαΐδου, με την αποκτά το πρώτο του παιδί, την Τέτα (Φυσσούν). Το 1952 συγκρότησε το δικό του θίασο, ενώ συνέπραξε ως συνθιασάρχης με εκλεκτούς πρωταγωνιστές της εποχής. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάστηκε με τον Κούλη Στολίγκα και την Καίτη Ντιριντάουα, την οποία αργότερα παντρεύτηκε και απέκτησε μία κόρη, τη Μαριαλένα. Το ζευγάρι χώρισε το 1975. Το 1959 ο Κώστας Χατζηχρήστος είναι πλέον μεγάλη δύναμη στο χώρο του ελαφρού θεάτρου (κωμωδία, επιθεώρηση), τόσο ως ηθοποιός, όσο και ως θεατρικός παραγωγός. Ξοδεύει μεγάλα ποσά για άρτιες θεατρικές παραγωγές και συνεργάζεται με την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου. Με ηθοποιούς, όπως η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Γιάννης Γκιωνάκης και θεατρικούς συγγραφείς, όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, ο Νίκος Τσιφόρος και ο Σωτήρης Πατατζής. Κάνει πολλές περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με μεγάλη επιτυχία. Το 1961 ανακαλύπτει μία αποθήκη ιδιοκτησίας του Πανάγιου Τάφου, τη νοικιάζει και τη μετατρέπει σε θέατρο («Θέατρο Χατζηχρήστου»), το οποίο θα χσει χρόνια αργότερα, λόγω χρεών. Μία από τις παραγωγές του, που άφησαν εποχή και τον κατέστρεψαν οικονομικά, ήταν το «Καζινό Ντε Παρί» (1963), ένα χολιγουντιανό κυριολεκτικά υπερθέαμα, με αυτοκίνητα πάνω στη σκηνή, αεροπλάνα, μπαλέτα. «Εκατόν δεκαοχτώ άτομα κάθε βράδυ να πληρώνονται. Τα ’χε βάλει η Ντιριντάουα κάτω με μολύβι και χαρτί και μου λέει: Κάθε βράδυ φουλ να είσαι, θα χάνεις και τριάντα οχτώ χιλιάρικα», έλεγε ο Κώστας Χατζηχρήστος.
Ο Μπακαλόγατος
Μεγάλη και σημαντική υπήρξε και η κινηματογραφική του δραστηριότητα, με περισσότερες από 100 ταινίες στο ενεργητικό του. Ο ίδιος υπήρξε παραγωγός τριών ταινιών και σκηνοθέτησε άλλες οκτώ. Έκανε το ντεμπούτο του το 1952 στην κωμωδία των Ασημακόπουλου - Τσιφόρου «Ο Πύργος των Ιπποτών» και πολύ γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας απ’ τους δημοφιλέστερους κωμικούς της μεγάλης οθόνης με το χαρακτήρα του «Θύμιου», ενός κουτοπόνηρου επαρχιώτη που φτάνει στην Αθήνα για να μπερδέψει τους πρωτευουσιάνους με τη χωριάτικη νοοτροπία του. Ακολούθησαν μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, πολλές από τις οποίες ήταν μεταφορά από το θέατρο: «Τα Κωθώνια του Συντάγματος» (1956), «Οι Τρεις Ντετέκτιβ» (1957), «Τσαρούχι, Πιστόλι, Παπιγιόν» (1957), «Γερακίνα» (1958), «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα» (1959), «Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα» (1959), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Λαός και Κολωνάκι» (1959), «Ο Θύμιος τα ’χει Τετρακόσια» (1960), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Ο Δήμος από τα Τρίκαλα» (1962), «Ο κύριος Πτέραρχος» (1963) και «Της Κακομοίρας» (1963). Από τη δεκαετία του ‘70, ο Κώστας Χατζηχρήστος αραίωσε τις εμφανίσεις του, λόγω και προσωπικών προβλημάτων. Μετά το θάνατο της τέταρτης γυναίκας του, στα 42 της χρόνια, καταρρέει και βρίσκει παρηγοριά του το ποτό, το οποίο τον περιθωριοποιεί για αρκετά χρόνια. Τελευταία του εμφάνιση εκείνη την περίοδο της απομόνωσής του ήταν στην επιθεώρηση «Ανδρέα προχώρα, σε θέλει άλλη χώρα». Ο Κώστας Χατζηχρήστος πέθανε στην Αθήνα από λοίμωξη του αναπνευστικού στις 3 Οκτωβρίου 2001, σε ηλικία 80 ετών. ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου, η ηθοποιός Σοφία Ρούμπου, έφυγε από τη ζωή, σήμερα τα ξημερώματα, μετά από μακρά νοσηλεία. Σύζυγος του διευθυντή φωτογραφίας και μοντέρ Νίκου Καβουκίδη και μητέρα της ηθοποιού Μαρίας Καβουκίδη, η Σοφία Ρούμπου βραβεύτηκε το 1969 στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία "Το κορίτσι του 17". Ηλεκτρικός άγγελος, Παραγγελιά, Να ντύσουμε τους γυμνούς, Το αγκίστρι, Αγάπησα μια άγνωστη, Ένα αστείο κορίτσι, Η Μεσόγειος φλέγεται, Γυμνοί στο δρόμο, Πανικός, είναι κάποιες από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε. Συγγενείς και φίλοι θα την αποχαιρετίσουν στο 1ο Νεκροταφείο στην Αθήνα, την Δευτέρα στη 1 μετά το μεσημέρι.
Η κινηματογραφική θητεία του Αρτέμη Μάτσα στον κόσμο του κακού ξεκίνησε εντελώς τυχαία. Το 1959 έπαιξε στην ταινία «Το νησί των γενναίων» του Ντίμη Δαδήρα το ρόλο του προδότη, ένα ρόλο που κανένας άλλος δεν τόλμησε να δεχτεί, και αφού πρόδωσε την Τζένη Καρέζη κι έκαψε με τσιγάρο τον ήρωα της αντίστασης Γκίκα Μπινιάρη, άρχισε το δικό του μαρτύριο. Έφαγε τουλάχιστον δύο φορές ξύλο στο δρόμο από θεατές της ταινίας, που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τον ηθοποιό από το ρόλο. Έγραψε, μάλιστα, τότε η «Καθημερινή»: «Ανηλεές κυνηγητό περίμενε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης τον κακό του κινηματογράφου Αρτέμη Μάτσα». Η ρετσινιά του «κακού» έμεινε ανεξίτηλη στο πέρασμα του χρόνου. «Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσω από τη Φωκίωνος Νέγρη -εκεί κοντά μένω- και να μη μου φωνάξουν «προδότηηη», «ρουφιάνεεε», «τσιφούτηηη» έλεγε σε μια συνέντευξή του. Αρτέμης Μάτσας 1930 – 2003 Έλληνας ηθοποιός και δημοσιογράφος του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Στη συλλογική μνήμη έχει αποτυπωθεί ως εμβληματικός «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Αρτέμης Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα (Πλάκα) το 1930. Η ζωή του σφραγίστηκε από τη σύλληψη του εβραϊκής καταγωγής πατέρα του Πίνχας Μάτσα από τους Γερμανούς στα χρόνια της Κατοχής. Έκτοτε δεν τον ξαναείδε ποτέ, ούτε έμαθε για την τύχη του. Μαζί με τον αδερφό του, ηθοποιό και συγγραφέα Νέστορα Μάτσα και την αδερφή του πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δασκάλους τους Αιμίλιο Βεάκη, Δημήτρη Ροντήρη και Κώστα Μουσούρη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο το 1949, στην αισθηματική κομεντί του Γιώργου Καρύδη «Ερωτικό Ταξίδι». Έπαιξε σε πολλές ελληνικές ταινίες, αλλά και σε ξένες παραγωγές, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα φιλμ «Το νησί των γενναίων», «Ποτέ την Κυριακή» και «Μπουμπουλίνα». Διακρίθηκε και τυποποιήθηκε σε ρόλους «κακών». «Δεν μπορώ να κόψω ούτε λουλούδι κι όμως στον κινηματογράφο έχω σκοτώσει περίπου 120 ανθρώπους» έλεγε χαρακτηριστικά ο Αρτέμης Μάτσας, σχολιάζοντας την αντίθεση της προσωπικής του ζωής με την εικόνα που έδινε στη μεγάλη οθόνη μέσα από τους ρόλους του. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε δίπλα στο μεγάλο κωμικό Βασίλη Αργυρόπουλο, στην κωμωδία «Φαταούλας» των Στέφανου Φωτιάδη και Ιάσωνα Βροντάκη. Στο θέατρο έπαιξε τα πάντα, από μπουλβάρ μέχρι Μπρεχτ, αρχαία τραγωδία και Αριστοφάνη. Συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους και γνωστούς πρωταγωνιστές. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, αρθρογραφώντας σε περιοδικά και εφημερίδες για καλλιτεχνικά θέματα. Εγραψε αρκετά και σημαντικά για την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου βιβλία, όπως «Μεγάλες θεατρικές οικογένειες», «Το άλλο πρόσωπο του θεάτρου», «Θεατρικές μνήμες» κ.ά. Ήταν γνωστή η ανθρωπιά και καλοσύνη, η ευαισθησία, η φροντίδα και η βοήθειά του σε παλαίμαχους, ξεχασμένους καλλιτέχνες, που ζούσαν σε άθλιες οικονομικές συνθήκες. Ο Αρτέμης Μάτσας πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2003, στο νοσοκομείο «Παμμακάριστος» των Αθηνών, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια. Φιλμογραφία Ερωτικό Ταξίδι (1949) Τα αρραβωνιάσματα (1950) Η ωραία των Αθηνών (1954) Γλέντι λεφτά κι αγάπη (1955) Καταδικασμένη και από το παιδί της (1955) Γραφείο συνοικεσίων (1956) Της τύχης τα γραμμένα (1957) Όσο υπάρχουν γυναίκες (1959) Μπουμπουλίνα (1959) Ταξείδι με τον έρωτα (1959) Το νησί των γενναίων (1959) Ποτέ την Κυριακή (1960) Καλημέρα Αθήνα (1960) Μαλάμω (1960) Στην πόρτα της κολάσεως (1960) Το αγρίμι (1960) Το ματωμένο πέπλο (1960) Το νησί της αγάπης (1960) Το χαμίνι (1960) Η απολύτρωση (1961) Ήρθες αργά (1962) Αμαρτωλές (1962) Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962) Λαφίνα (1962) Πρέπει να ζήσεις τίμια (1962) Τα σκαλοπάτια της ζωής (1962) Όλα και τη ζωή μου ακόμα (1963) Αθώα ή ένοχη (1963) Λίγο πριν ξημερώσει (1963) Οι σκανδαλιάρηδες (1963) Πρώτο καρδιοκτύπια (1963) Συντρίμμια της ζωής (1963) Τα παλιόπαιδα (1963) Το μεροκάματο του πόνου (1963) Δρόμος χωρίς σύνορα (1964) Νυχτοπερπατήματα (1964) Χωρίς γονείς κι αδέλφια (1964) Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965) Δύσκολοι δρόμοι (1965) Καημοί στη φτωχογειτονιά (1965) Ο επαναστάτης (1965) Une balle au coeur (1966) Αμαρτωλές της νύχτας (1966) Γεύση από έρωτα (1966) Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου (1967) Δρόσω η αρχοντοπούλα (1967) Εις θάνατον (1967) Η λυγερή (1968) Κατάσκοποι στο Σαρωνικό (1968) Κατηγορούμενη απολογήσου (1968) Μια μέρα ο πατέρας μου (1968) Όταν η πόλις πεθαίνει (1969) Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969) Η θυσία μιας γυναίκας (1969) Θέλω πίσω το παιδί μου (1969) Οι γενναίοι του Βορρά (1970) Υποβρύχιον Παπανικολής (1971) Ιπποκράτης και Δημοκρατία (1972) Ο Πατούχας (1972) Η γυναικοκρατία (1973) Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973) Παύλος Μελάς (1974) Συνωμοσία στη Μεσόγειο (1975) Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι (1980) Φυλακές ανηλίκων (1982) Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985) Τηλεκανίβαλοι (1986) Made in Greece (1987) Βιντεοταινίες Δεν κρατιέμαι δεν κρατιέμαι (1987) Η καπετάνισσα της οδού Κερκύρας (1987) Η φάπα της χρονιάς (1987) Έρχονται οι γυμνιστές (1988) Τριαντάφυλλο και αγκάθι (1988) Όνειρο αγάπης (1989) Τηλεοπτικές σειρές Η κοκκορόμυαλη (1971, ΥΕΝΕΔ) Μεθοριακός σταθμός (1974, ΥΕΝΕΔ) Συνταγματάρχης Λιάπκιν (1979, ΥΕΝΕΔ) Το ημερολόγιο ενός θυρωρού (1979, ΥΕΝΕΔ) Νύχτα (1980, ΕΡΤ) Ορκιστείτε παρακαλώ (1982, ΥΕΝΕΔ) Τα φώτα της ράμπας δεν σβύνουν ποτέ (1988, ΕΤ2) Οι εντιμότατοι (1990, ΕΤ1) Αχ Ελένη (1992, Mega) Τα μπακούρια (1992, ΑΝΤ1)
Τριαντάφυλλο και αγκάθι (1992, ΕΤ2) ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα
Τη μοναδική ευκαιρία να παίξουν μπροστά σε χιλιάδες θεατές στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, είχαν ντόπιοι ηθοποιοί από θεατρικές ομάδες του Ναυπλίου και του Λυγουριού, που συμμετείχαν με έναν μικρό ρόλο την Ορέστεια του Γιάννη Χουβαρδά. Η δράση τους μπορεί μεν να ήταν πολύ μικρή, αλλά η σκηνή της δίκης του Ορέστη είναι από τις πιο καίριες της τριλογίας. Η παραγωγή αναζήτησε ντόπια ταλέντα απ΄ όλες τις ηλικίες για να συμπληρώσει την ομάδα των ενόρκων και απευθύνθηκε στις ντόπιες θεατρικές ομάδες. Επιλέχθηκαν τελικά δύο φοιτητές από τη Σχολή Θεατρικών Σπουδών του Ναυπλίου, πέντε από τη θεατρική Ομάδα «Προσκήνιο» και ένας από «Θεατροδρόμιο». Επίσης επιλέχθηκαν δύο άτομα από θεατρικές Ομάδες του Λυγουριού.
Στην Επίδαυρο μαζί με τον θίασο του Χουβαρδά, έπαιξαν οι: Κωνσταντίνος Σιώζος Ιωάννης Καφετζόγλου Κωνσταντίνος Σπηλιώτης Ανδρέας Γαρουνιάτης Ανδρέας Μανούχος Ορέστης Νταβέλης Χρύσα Σαββάκη Γεωργία Μήκου Ανδριάνα Αγγελοπούλου
Μάρκος Ανδριγιαννάκης
Το Σάββατο το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου γέμισε από θεατές, που παρακολούθησαν την μοναδική σωζόμενη αρχαία τριλογία Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες. Μια σφιχτή ομάδα δώδεκα ηθοποιών μοιράστηκε όλους τους ρόλους της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» -συμπεριλαμβανομένου του Χορού- και στα τρία έργα. Προβλημάτισε ωστόσο η επιλογή του σκηνοθέτη να επιλέξει τα σκηνικά, τη μουσική και τα κοστούμια από τις δεκαετίες του '40-'60. Οι νεωτερισμοί του συζητήθηκαν έντονα και αρκετοί ήταν αυτοί που σχολίασαν αρνητικά την επιλογή.
Αν κρίνει κανείς βέβαια από το έντονο χειροκρότημα του κόσμου, μπορεί να συμπεράνει ότι στους περισσότερους η παράσταση άρεσε όπως παρουσιάστηκε. ΠΗΓΗ: anagnostis.org
