12.11.16

Τα γεγονότα, σαν σήμερα 12 Νοεμβρίου


33 π.Χ: Ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει τους Πέρσες στην Ισσό. (Η Μάχη της Ισσού)

764: Στρατιώτες από το Θιβέτ καταλαμβάνουν την πόλη Τσανγκάν, πρωτεύουσα της κινεζικής δυναστείας των Τανγκ. Η κατάληψη θα κρατήσει 15 μέρες.



1799: Ο Αμερικανός αστρονόμος, Andrew Ellicott Douglass, είναι ο πρώτος, που καταγράφει μια καταιγίδα μετεωριτών.

1815: Γεννιέται η Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον, μια από τις πρωτοπόρους του κινήματος των σουφραζετών.



1824: Εμφύλιος πόλεμος στην Αρκαδία, μεταξύ κυβερνητικών (Βάσος Μαυροβουνιώτης) και αντικυβερνητικών (Κολοκοτρωναίοι), κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων φονεύεται ο γιος του γέρου του Μοριά Πάνος Κολοκοτρώνης, σε ηλικία 26 ετών.

1833: Γεννιέται ο Ρώσος συνθέτης Αλεξάντρ Μποροντίν.



1840: Γεννιέται ο Γάλλος γλύπτης, Αύγουστος Ροντέν.


1850: Γεννιέται ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, Έλληνας πολιτικός, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων από τη Μάνη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τις 17 Αυγούστου 1909 έως τις 18 Ιανουαρίου 1910.

1892: Ο William "Pudge" Heffelfinger γίνεται ο πρώτος παίκτης που γίνεται επαγγελματίας στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο όταν υπογράφει συμβόλαιο $500 με τους Allegheny Athletic Association.



1896: Πεθαίνει ο Σπυρίδων Ξύνδας, Έλληνας μουσουργός. (Γεν. 1814)

1900: Κλείνει η Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού.

1903: Στη Γαλλία, οι αδελφοί Λεμποντί κάνουν ρεκόρ, ταξιδεύοντας με αεροσκάφος 34 μίλια.



1905: Γεννιέται στη Λευκωσία ο συνθέτης και παιδαγωγός Σόλων Μιχαηλίδης.

1910: Χρησιμοποιείται για πρώτη φορά κασκαντέρ σε κινηματογραφική ταινία. Πηδά από φλεγόμενο αερόστατο στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης.

1919: Στην Ελλάδα, αποκαλύπτεται συνωμοσία εναντίον του καθεστώτος, από απότακτους αξιωματικούς. Σκοπός τους ήταν η δολοφονία του Ελευθέριου Βενιζέλου.

1920: Ο Kenesaw Mountain Landis γίνεται ο πρώτος κομισάριος στο μπέιζμπολ.

1922: Παραιτείται η κυβέρνηση Κροκιδά και αναλαμβάνει νέα στρατιωτική Κυβέρνηση. Η επαναστατική επιτροπή μετονομάζεται σε Επανάσταση του 1922 και τελεί υπό την αρχηγία του Νικολάου Πλαστήρα.



1923: Πεθαίνει ο Ερνέστος Τσίλερ, γερμανός αρχιτέκτων, με σημαντικό έργο στην Ελλάδα, όπου σχεδίασε πάνω από 900 κτίρια. (Γεν. 22/6/1837)

1923: Συλλαμβάνεται ο Αδόλφος Χίτλερ, σε μπυραρία του Μονάχου μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

1927: Ο Λέων Τρότσκι εγκαταλείπει τη Σοβιετική Ένωση. Ο Στάλιν γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος στην ΕΣΣΔ.



1929: Γεννιέται η Γκρέις Κέλι, ηθοποιός και μετέπειτα πριγκίπισσα του Μονακό.

1931: Ατμοσφαιρική ρύπανση από τη χαλυβουργία του Βελγίου προκαλεί ανθρώπινα θύματα.



1933: Δημοσιεύεται η πρώτη φωτογραφία για το υποτιθέμενο τέρας του Λόχ Νες.

1934: Γεννιέται ο Μιχαήλ Κουτσόφτας, ήρωας της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, που απαγχονίστηκε από τους Βρετανούς. (Θαν. 21/9/1956)

1934: Γεννιέται ο Τσάρος Μάνσον υπεύθυνος για μια σειρά φόνων από την ομάδα του.



1935: Ο δρ. Εγκάς Μουνίζ πραγματοποιεί σε νοσοκομείο της Λισσαβόνας την πρώτη σύγχρονη εγχείρηση λοβοτομής. Το 1947 θα τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.



1940: Μετά την αποτυχία της ιταλικής επιθέσεως στο Αλβανικό Μέτωπο, ο Αδόλφος Χίτλερ εκδίδει διαταγή προς το Γενικό Επιτελείο του να εκπονήσει σχέδιο και να προπαρασκευάσει επίθεση κατά της Ελλάδας.

1942: Το Ναυτικό των ΗΠΑ καταρρίπτει 30 από τα 31 ιαπωνικά αεροπλάνα στα Νησιά του Σολομώντα.



1942: Ο πρώτος νεκρός πυροσβέστης στην Ελλάδα. Ο δόκιμος πυροσβέστης Β’ τάξεως, Κωνσταντίνος Πούλιος, σκοτώνεται κατά την προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε διώροφο οίκημα στη Θεσσαλονίκη. Η 12η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί στη χώρα μας ως Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών.


1943: Γεννιέται ο Έρολ Μπράουν, Βρετανός τραγουδοποιός της σόουλ και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Hot Chocolate», που γνώρισε μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του ‘70. 

1944: Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το τελευταίο μεγάλο πολεμικό πλοίο των Γερμανών, το "Τίρπιτζ", βυθίζεται από τους Βρετανούς.



1944: Πεθαίνει ο Τέλλος Άγρας, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ευάγγελου Ιωάννου, ποιητής και κριτικός. (Γεν. 1899)



1945: Γεννιέται ο Καναδός ρόκερ Νιλ Γιανγκ.

1949: Στην Τσεχοσλοβακία, η κυβέρνηση απαγορεύει τον εκκλησιαστικό γάμο.



1953: Γεννιέται ο τραγουδιστής Βασίλης Καρράς.

1954: Κλείνει ο σταθμός υποδοχής μεταναστών στο νησί Έλις της Νέας Υόρκης.

1955: Οι Eddie Arcaro, Earle Sande και George Woolf είναι οι τρεις πρώτοι τζόκεϊ που μπαίνουν στο Jockey Hall of Fame στο Μέριλαντ των ΗΠΑ.

1960: Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα έρχονται στο φως στο Σεχέμ του Ισραήλ.



1961: Γεννιέται η Ρουμάνα Ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής Νάντια Κομανέτσι.

1962: Το νησί Γκουάμ στον Ειρηνικό Ωκεανό καταστρέφεται από τυφώνα.



1964: Στην Τσεχοσλοβακία, Πρόεδρος επανεκλέγεται ο Αντονίν Νοβότνιν.

1969: Στην Ινδία, η Ιντίρα Γκάντι απομακρύνεται από το Κόμμα του Κογκρέσου, επειδή κατηγορήθηκε για έλλειψη κομματικής πειθαρχίας.

1971: Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, ανακοινώνει ότι θα αποσύρει άλλους 45.000 Αμερικανούς στρατιώτες από το Βιετνάμ.

1972: Ο Dun Shula γίνεται ο πρώτος προπονητής στο NFL που κερδίζει 100 αγώνες κανονικής περιόδου σε 10 περιόδους όταν οι Miami Dolphins κερδίζουν τους New England Patriots με 52-0.



1972: Γεννιέται ο ποδοσφαιριστής Βασίλης Τσιάρτας.

1974: Η Νότια Αφρική αποβάλλεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξαιτίας της πολιτικής της υπέρ των φυλετικών διακρίσεων.



1977: Οι Sex Pistols ανεβαίνουν στο Νο1 του βρετανικού πίνακα επιτυχιών με το άλμπουμ τους «Never Mind the Bollocks. Here's the Sex Pistols».

1979: Νέος σεισμός σημειώνεται στη Θεσπρωτία με 7.000 άστεγους.

1981: Καθιερώνεται ως σχολική γιορτή η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.



1984: Η Μαντόνα κυκλοφορεί το παρθενικό της άλμπουμ «Like a Virgin».

1986: Ο Νίκος Αναστόπουλος σημειώνει με ατομική προσπάθεια το ένα από τα δυο γκολ της Εθνικής στον αγώνα Ελλάδα- Ουγγαρία (2-1) στο ΟΑΚΑ. Το γκολ αυτό θα παίξει για πολύ καιρό στο σήμα της εκπομπής "Αθλητική Κυριακή".

1988: Ξεκινάει στη Θεσσαλονίκη η 28η Ολυμπιάδα Σκακιού, η δεύτερη που γίνεται στην Ελλάδα (η πρώτη ήταν το 1984). Η συμφωνία, που έχει υπογραφεί μεταξύ FIDE και Ελληνικής Κυβέρνησης είναι η διεξαγωγή των Ολυμπιάδων στην Ελλάδα κάθε 4 χρόνια, ενώ στα ενδιάμεσα θα τελούνται σε χώρες, που θα επιλέγει η FIDE. Η ομάδα της ΕΣΣΔ έρχεται αυτή τη φορά στην Ελλάδα με επικεφαλής τον Gary Kasparov.



1989: Πεθαίνει η Ντολόρες Ιμπαρούρι, γνωστότερη ως Πασιονάρια, θρυλική μορφή του ισπανικού εμφύλιου πολέμου και του κομουνιστικού κινήματος. (Γεν. 9/12/1895)



1990: Ενθρονίζεται ο αυτοκράτορας Ακιχίτο στην Ιαπωνία, παρά τις βομβιστικές επιθέσεις αριστεριστών.



1990: Ο Άγγλος επιστήμονας Τίμοθι Μπέρνερς - Λι (TBL για τους φίλους του) ανακαλύπτει τον Παγκόσμιο Ευρύ Ιστό, γνωστότερο με τα αρχικά WWW, πάνω στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του διαδικτύου.

1991: Ινδονησιακά στρατεύματα στο Ανατολικό Τιμόρ ανοίγουν πυρ εναντίον διαδηλωτών, που τάσσονταν υπέρ της ανεξαρτησίας, σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους.

1992: Μελέτη της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας αναφέρει ότι μέχρι το 2000, δύο εκατομμύρια θα είναι οι νεκροί από τον ιό του AIDS στην Ασία.

1993: Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφασίζει την επιβολή νέων κυρώσεων κατά της Λιβύης, επειδή αρνείται να παραδώσει στη δικαιοσύνη τους δυο πολίτες της οι οποίοι, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ευθύνονται για την ανατίναξη αεροσκάφους της PAN AM πάνω από τη Σκοτία το 1988.



1994: Η χρυσή Ολυμπιονίκης του στίβου, Wilma Rudolph, πεθαίνει σε ηλικία 54 ετών από καρκίνο στον εγκέφαλο.

1995: Στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το βραβείο καλύτερης ελληνικής ταινίας απονέμεται στον "Τσαλαπετεινό του Γουαϊόμινγκ" του Δημήτρη Ινδαρέ.

1996: Στη Γαλλία, το λογοτεχνικό βραβείο Γκονκούρ απονέμεται στη συγγραφέα Πασκάλ Ροζέ για το πρώτο της βιβλίο με τον τίτλο "Καταδιωκτικό Μηδέν".

1997: Στις ΗΠΑ, καταδικάζεται ο Πακιστανός Ραμζί Γιουσέφ κι ένας συνεργός του για τη βομβιστική επίθεση το Φεβρουάριο του 1993, κατά του Διεθνούς Κέντρου Εμπορίου, στη Νέα Υόρκη.



1998: Συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο της Ρώμης ο ηγέτης του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος έφτασε στην ιταλική πρωτεύουσα από τη Μόσχα με πτήση των ρωσικών αερογραμμών. Η αστυνομία δεν ανακοινώνει πού κρατείται ο συλληφθείς κούρδος ηγέτης, ενώ η Τουρκία σπεύδει να ζητήσει επισήμως την έκδοσή του από τις ιταλικές αρχές, χαρακτηρίζοντας τη σύλληψή του σημείο καμπής στην καταστολή του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος.

1999: Ισχυρός σεισμός 7,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ πλήττει την περιοχή Ντίτσε της Τουρκίας. 894 νεκροί και μεγάλες καταστροφές.

2000: Το πρώτο ντέρμπυ των «αιωνίων» αντιπάλων ΠΑΟ- Ολυμπιακού στην ιστορική Λεωφόρο μετά από 17 χρόνια (0-0) στιγματίζεται από σοβαρά επεισόδια.

2000: Ο Ολλανδός αμυντικός της Ρέιντζερς, Fernando Ricksen, γίνεται ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του σκοτσέζικου ποδοσφαίρου που τιμωρείται με βάση το βίντεο ως αποδεικτικό στοιχείο.

2003: 19 Ιταλοί και οκτώ Ιρακινοί πέφτουν θύματα της βομβιστικής επίθεσης που δέχεται η ιταλική βάση στη Νασιρίγια, από Ιρακινό καμικάζι. Η Ιταλία βυθίζεται στο πένθος. Η Κυβέρνηση παρά τις αντιδράσεις αποφασίζει τη διατήρηση των στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη απώλεια των ιταλικών ενόπλων δυνάμεων έπειτα από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.



2004: Πεθαίνει ο Μίμης Χρυσομάλλης, Έλληνας ηθοποιός.


2010: Πεθαίνει ο Χένρικ Γκορέτσκι, διακεκριμένος πολωνός συνθέτης, με διεθνή φήμη. Η μουσική του καλύπτει ένα ευρύ υφολογικό φάσμα, αλλά τείνει σε μία σχετικά αρμονική και ρυθμική απλότητα. 



2011: Η οικονομική κρίση οδηγεί τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι σε παραίτηση από την πρωθυπουργία της Ιταλίας.


2013: Πεθαίνει ο Τζον Τάβενερ, Άγγλος συνθέτης λόγιας μουσικής, με σπουδαίο έργο, που τον κατατάσσει μεταξύ των πιο σημαντικών σύγχρονων συνθετών. 

Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών

\
Κάθε χρόνο στις 12 Νοεμβρίου τιμώνται οι πεσόντες άνδρες του Πυροσβεστικού Σώματος κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.

Η Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών καθιερώθηκε το 2006 (άρθρο 22 του Ν.3511/2006), σε ανάμνηση του πρώτου νεκρού πυροσβέστη του Πυροσβεστικού Σώματος (ιδρύθηκε το 1930 με πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου).

Ήταν ο δόκιμος πυροσβέστης Β’ τάξεως, Κωνσταντίνος Πούλιος, που έχασε τη ζωή του τις πρώτες πρωινές ώρες της 12ης Νοεμβρίου 1942, κατά την προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε διώροφο οίκημα στη συνοικία Κουλέ Καφέ της Θεσσαλονίκης. Ο 26χρονος πυροσβέστης καταγόταν από το Πολύδενδρο Γρεβενών και ήταν πατέρας ενός νεογέννητου αγοριού.


ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πνευμονίας


Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πνευμονίας (World Pneumonia Day) καθιερώθηκε το 2009, με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Συνασπισμού κατά της Παιδικής Πνευμονίας για:

-Να υπενθυμίσει στην κοινή γνώμη, ότι η πνευμονία αποτελεί την κυριότερη αιτία θανάτου για τα παιδιά κάτω των πέντε ετών.
Να προωθήσει πρωτοβουλίες για την πρόληψη και τη θεραπεία της πνευμονίας.
-Να προκαλέσει δράσεις για την καταπολέμηση της πνευμονίας.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πνευμονίας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Νοεμβρίου υπό την αιγίδα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO). Ο Παγκόσμιος Συνασπισμός κατά της Παιδικής Πνευμονίας (Global Coalitition Against Child Pneumonia) δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2009 από τη σύμπραξη 125 μη κυβερνητικών οργανώσεων, κινημάτων πολιτών και κυβερνητικών οργανώσεων.

Πνευμονία ονομάζεται η προσβολή των πνευμόνων από κάποιον μικρο-οργανισμό (μικρόβια, ιοί, μύκητες, κτλ). Παρότι διάφοροι μικρο-οργανισμοί μπορεί να προκαλέσουν πνευμονία, τα μικρόβια πνευμονιόκοκκος (Streptococcus pneumoniae) και αιμοφιλική γρίπη τύπου β (Haemophilus influenza b) ευθύνονται για το 50% των περιστατικών πνευμονίας. Ο ασθενής που πάσχει από πνευμονία συνήθως εμφανίζει βήχα και πυρετό, ενώ μπορεί επίσης να αναφέρει και δυσκολία στην αναπνοή (δύσπνοια). Η βαριά μορφή πνευμονίας μπορεί να είναι θανατηφόρος. Οι πληθυσμιακές ομάδες που βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο για την εμφάνιση πνευμονίας περιλαμβάνουν παιδιά κάτω των πέντε ετών, υπερήλικες, καπνιστές, υποσιτισμένα άτομα και ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς (π.χ. ασθενείς με AIDS).

Όσον αφορά την παιδική πνευμονία, είναι η μοναδική κυριότερη αιτία θανάτου των παιδιών κάτω των πέντε ετών παγκοσμίως, αντιπροσωπεύοντας το 18% των περίπου 6,9 εκατομμυρίων θανάτων παιδιών ετησίως ή περίπου 1,3 εκατομμύρια παιδιά το χρόνο. Ένα παιδί πεθαίνει από πνευμονία κάθε 25 δευτερόλεπτα, περίπου 3.400 κάθε μέρα. Τα παιδιά που δεν θηλάζουν έχουν 15 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από πνευμονία. Μια καθαρή εστία μαγειρέματος οδηγεί σε μείωση κατά 50% της πιθανότητας εμφάνισης παιδικής πνευμονίας.


ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα

Όσιος Νείλος


Ιερομόναχος από την Κυνουρία, η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 12 Νοεμβρίου και η ανακομιδή των λειψάνων του στις 7 Μαΐου. Τις παραπάνω μέρες γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Νείλος.

Ο κατά κόσμον Νικόλαος Τερζάκης γεννήθηκε στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας στα τέλη του 16ου αιώνα. Το 1601 μπήκε στο μοναστήρι της Παναγίας Μαλεβής, όπου χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ιερομόναχος με το όνομα Νείλος. Αργότερα πήγε στο Άγιο Όρος και ασκήτευσε στο σπήλαιο του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτη.

Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 12 Νοεμβρίου 1651 και κατά την ανεύρεση των λειψάνων του η σπηλιά ανάβλυζε μύρο, γι’ αυτό και ονομάστηκε Μυροβλύτης. Η κάρα του βρίσκεται στο μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας. Ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Νείλο υπάρχουν στη γενέτειρά του και στη συνοικία Χατζηκυριάκειο του Πειραιά.

Απολυτίκια

Μονάσας θεαρέστως εν τω Άθω τρισόλβιε, εν προσευχαίς και νηστείαις τον Θεόν εξεζήτησας και γέγονας δοχείον καθαρόν του πνεύματος, αστράπτων τοις πιστοίς αρετών τας λαμπηδόνας, δι’ ων φωτίζεις, Νείλε, τους βοώντάς σοι. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε αγιάσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Σοφίας τω άνθρακι, αποκαθάρας τον νουν το νάμα εξέπιες, της αιωνίου ζωής, βιώσας ως άγγελος, όθεν αεὶ βλυστάνεις, το αλλόμενον ύδωρ, πράξει και θεωρία, καταρδεύων τον κόσμον. Διο σε ανευφημούμεν, Νείλε Πατήρ ημών Όσιε.


ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα 

Μία ρήση την ημέρα...


Ω, ανθρώπινη αγάπη! Μας δίνεις στη Γη αυτό που περιμένουμε στον Ουρανό.


Έντγκαρ Άλαν Πόε
Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής

11.11.16

8η Αγωνιστική Α1 Αργολίδας : Αργοναύτης Νέας Κίου - Αριστείωνας Λυγουριού


Όλοι στο γήπεδο της Νέας Κίου (Κυριακή 13 Νοεμβρίου, ώρα 3 μ.μ.) να στηρίξουμε την ομάδα μας να παραμείνει στην 1η θέση της βαθμολογίας, πριν το μεγάλο ντέρμπι της επόμενης αγωνιστικής με τον Ερμή Κιβερίου.



Όλοι οι αγώνες της 8ης Αγωνιστικής της Α1 Αργολίδας: 


8η Αγωνιστική

ΟμάδεςΓήπεδοΗμέραΗμ/νίαΏραΔιαιτητής,
Βοηθοί Διαιτητή
Αποτέλεσμα
ΠΑΟΚ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙΟΥ - ΕΝΩΣΗ ΛΕΡΝΑΣΔΑΚ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙΟΥΣάββατο12/11/1615:00Ρατσιάτος Ν., Λυκομήτρος Ε., Παπαγεωργόπουλος Θ.
ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ - ΘΥΕΛΛΑ ΛΙΜΝΩΝΕΠΙΔΑΥΡΟΥΣάββατο12/11/1615:00Μαρινόπουλος Π., Αποστολόπουλος Δ., Στατεράς Π. (Παρατηρητής Διαιτησίας: Παπαβασιλείου Ανδρέας)
ΕΡΜΗΣ ΚΙΒΕΡΙΟΥ - ΣΠΕΤΣΕΣΛΕΡΝΑΣΣάββατο12/11/1615:00Νενεκούμης Χ., Παπαγεωργόπουλος Ι., Καπετάνιος Αθ. Π. (Παρατηρητής Διαιτησίας: Νάσκος Ιωάννης)
ΚΟΡΩΝΙΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ - ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝΚΟΙΛΑΔΑΣΚυριακή13/11/1615:00Μακρής Α., Γκουριώτης Κ., Μυλωνόπουλος Ν.
ΤΡΟΙΖΗΝΙΑΚΟΣ - ΠΑΝΑΣΙΝΑΪΚΟΣΓΑΛΑΤΑΚυριακή13/11/1615:00Κόλλιας Γ., Δημάκης (νέος) Γ., Κόλλιας Δ.
ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΡΕΠΑΝΙΑΚΟΣ - ΠΑΝΝΑΥΠΛΙΑΚΟΣ 2011ΔΡΕΠΑΝΟΥΚυριακή13/11/1615:00Μανούχος Ε., Κάτσουδας Π., Κατσώνας Χ.
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΑΝΑΡΙΤΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ - ΕΘΝΙΚΟΣ ΤΟΛΟΥΠΑΝΑΡΙΤΙΟΥΚυριακή13/11/1615:00Δρούζας Χ., Αργύρης Ι., Παρασκευόπουλος Γ.
ΑΡΓΟΝΑΥΤΗΣ - ΑΡΙΣΤΕΙΩΝΑΣΝ.ΚΙΟΥΚυριακή13/11/1615:00Τσιτουρίδης Π., Αργυρόπουλος Α., Πρέσβελου Γ.


Μήπως ο σκύλος σου δεν αγαπά τις αγκαλιές; Οι επιστήμονες μίλησαν...


Μπαίνω στο σπίτι και το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να πάρω αγκαλιά την Luna (ναι, το μικρό μου κουταβάκι). Είναι τόσο μεγάλη η χαρά της όταν με βλέπει που χοροπηδάει συνεχώς και γαβγίζει θέλοντας να μου δείξει την αγάπη της. Την παίρνω στα χέρια μου και την «πνίγω» στα χάδια. Οι επιστήμονες όμως μόλις μου έμαθαν πως αυτό που κάνω είναι... λάθος. Το κάνεις και εσύ ε;

Το πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο British Columbia και δημοσιεύτηκε στο Psychology Today αναφέρει πως τα σκυλιά δε αγαπούν τις αγκαλιές, όπως για παράδειγμα τα παιδιά.



Οι ειδικοί ανέλυσαν 250 φωτογραφίες ανθρώπων να αγκαλιάζουν τα σκυλάκια τους και κατάλαβαν πως το 80% των τετράποδων φίλων τους αισθανόταν άβολα στην αγκαλιά τους. Την ίδια ακριβώς άποψη έχουν και οι άνθρωποι των The Kennel Club, Battersea Dogs & Cats Home αφού πιστεύουν πως τα σκυλιά δε συμπαθούν τις αγκαλιές.

Την ώρα που εμείς τα αγκαλιάζουμε, εκείνα μισοκλείνουν τα μάτια τους, τα αυτιά τους πιέζονται και μερικές φορές σηκώνουν το ένα τους πόδι για να δείξουν τη «διαμαρτυρία» τους. Βλέπεις τα σκυλιά αγαπούν την ελευθερία, θέλουν να τρέχουν και όσο και εμείς τα αγαπάμε αυτά προτιμούν ένα μικρό χάδι (ένα τρίψιμο στην κοιλιά) παρά να τα «εγκλωβίζουμε» στη ζεστή μας αγκαλιά.




Μήπως πρέπει από εδώ και πέρα να αλλάξουμε ρότα, λοιπόν;


ΠΗΓΗ: queen.gr

Σαν σήμερα... στη μουσική


1927: Ο Αμερικανός jazz/blues πιανίστας και τραγουδιστής Mose Allison (Mose John Allison, Jr.) γεννήθηκε στο Τιπο του Μισισίπι. Υπήρξε επιρροή για πολλούς καλλιτέχνες, όπως Jimi Hendrix, The Rolling Stones, Tom Waits, The Yardbirds, John Mayall, J.J. Cale, The Who κ.α. Τραγούδια του διασκευάστηκαν από καλλιτέχνες όπως The Clash ("Look Here"), Elvis Costello ("Everybody's Cryin' Mercy"), ενώ ο Van Morrison κυκλοφόρησε ένα ολόκληρο άλμπουμ με τραγούδια του με τίτλο "Tell Me Something: The Songs of Mose Allison".


1945: Ο Βρετανός μουσικός Chris Dreja (Christopher Dreja) γεννήθηκε στο Λονδίνο. Είναι δημοφιλής σαν μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των Yardbirds.


1945: Ο κιθαρίστας Vince Martell (Vincent James Martemucci) γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Υπήρξε κιθαρίστας του ροκ συγκροτήματος Vanilla Fudge από το 1966 μέχρι και τη διάλυση τους το 1970.


1969: Ο τραγουδιστής των The Doors, Jim Morrison συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Φοίνιξ της Αριζόνα. Μεθυσμένος, δημιούργησε προβλήματα την ώρα της πτήσης, φωνάζοντας και παρενοχλώντας μια αεροσυνοδό. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες.

1972: Ο Αμερικανός μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των The Allman Brothers Band, Berry Oakley (Raymond Berry Oakley III 1948-1972) απεβίωσε σε ηλικία 24 ετών όταν η μηχανή που οδηγούσε συγκρούστηκε με λεωφορείο στο Μαίηκον της Τζόρτζια.


1976: Το Αμερικανικό hard rock συγκρότημα Kiss κυκλοφορεί το πέμπτο του στούντιο άλμπουμ με τίτλο "Rock and Roll Over". Θα ανέβει μέχρι την ενδέκατη θέση του Billboard, πουλώντας τους επόμενους δώδεκα μήνες πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Δημοφιλή τραγούδια του άλμπουμ: "Calling Dr. Love", "Hard Luck Woman" κ.α.


2000: Στην κορυφή του Billboard 200 βρίσκονται οι Limp Bizkit με το τρίτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water". Θα παραμείνει στην κορυφή συνολικά για τρεις εβδομάδες. Το άλμπουμ έκανε την είσοδο του στο Billboard κατευθείαν στο No 1, πουλώντας την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Ήταν 18ο άλμπουμ σε πωλήσεις για το 2000 στις ΗΠΑ. Ένα μέρος του βίντεο για το τραγούδι "Rollin' (Air Raid Vehicle)", σε σκηνοθεσία του frontman του συγκροτήματος Fred Durst, γυρίστηκε στο World Trade Center της Νέας Υόρκης και συγκεκριμένα στην ταράτσα ενός από τους δίδυμους πύργους. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2001, στα MTV Video Music Awards κέρδισε το βραβείο "Best Rock Video". Άλλα δημοφιλή τραγούδια του άλμπουμ: "My Generation", "My Way", "Take A Look Around", "Boiler" κ.α.


ΠΗΓΗ: musicislifepsansimera.blogspot.gr

Πέθανε ο Λέοναρντ Κοέν, ο λογοτέχνης της μουσικής


«Έφυγε» τα ξημερώματα της Παρασκευής σε ηλικία 82 ετών ο Λέοναρντ Κοέν, ο Καναδός λογοτέχνης της ροκ μουσικής του οποίου τα τραγούδια συνδύασαν θρησκευτικές απεικονίσεις με θέματα τη λύτρωση και τη σεξουαλική επιθυμία και του έφεραν την αναγνώριση σε όλο τον κόσμο.

Η λιτή ανακοίνωση αναφέρει: «Είναι με βαθύτατη λύπη που ανακοινώνουμε ότι ο θρυλικός ποιητής, τραγουδοποιός και καλλιτέχνης Λέοναρντ Κοέν απεβίωσε. Έχουμε χάσει έναν από τους πιο αξιοθαύμαστους και παραγωγικούς οραματιστές.»

Ο Κοέν γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1934 στο Κεμπέκ του Καναδά. Ήταν ήδη αναγνωρισμένος ποιητής και λογοτέχνης όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1966 στα 31 του χρόνια για να κάνει καριέρα.

Οι συγκρίσεις με τον Μπομπ Ντίλαν δεν άργησαν να έρθουν, για τη λυρική δύναμη των στίχων των τραγουδιών του.

Παρότι επηρέασε πολλούς μουσικούς και του αποδόθηκαν πολλές τιμές, όπως η εισαγωγή του στο Rock & Roll Hall of Fame και το Order of Canada, της δεύτερης υψηλότερης διάκρισης σε πολίτη του Καναδά, τα τραγούδια του Κοέν με την folk-rock μουσική του και τα σκοτεινά συναισθήματα έμπαιναν σπάνια στα charts.

«Θα μας λείψεις» ήταν το συγκινητικό μήνυμα του πρωθυπουργού του Καναδά Τζάστιν Τριντό.

Στο Hallelujah ανακαλεί τον βασιλιά Δαβίδ και παραλληλίζει την σωματική έλξη με την επιθυμία για πνευματική σύνδεση. Έχει δε εκτελεστεί εκατοντάδες φορές από πολλούς καλλιτέχνες.

Τη δεκαετία του 1960 έζησε στην Ύδρα με την νορβηγίδα μούσα του Μαριάν Ίλεν. Η ίδια πέθανε τον Ιούλιο του 2016 στα 81 της. Για εκείνη έγραψε ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, το So long, Marianne.

Aπέκτησε δύο παιδιά, τον Άνταμ (1972) επίσης μουσικό και την Λόρκα (1974), η οποία σκηνοθέτησε πολλά από τα βίντεο κλιπ του πατέρα της.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το 14ο άλμπουμ του You want it darker, ενώ εμφανίστηκε στη σκηνή στις αρχές του 2016.

Μιλώντας τον Οκτώβριο στο New Yorker, είχε αναφερθεί στην «εγγύτητά» του με τον θάνατο: «Είμαι έτοιμος να πεθάνω. Απλά ελπίζω να μην είναι πολύ άβολο.»

Αρκετά από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα.



ΠΗΓΗ: tovima.gr

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ ΝΕΑ : Μουσική και τραγούδια της Σμύρνης στο Ωδείο Αθηνών


Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016 στο Ωδείο Αθηνών, ώρα 18:30

Η νεανική ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής του Ωδείου Αθηνών με μαέστρο τον Ανδρέα Τσεκούρα θα παίξει μουσική και τραγούδια από τα μουσικά δρώμενα της Σμύρνης ως και παλιά ρεμπέτικα Σμυρναίων συνθετών. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016 στο Ωδείο Αθηνών (Β.Κων/νου Β 17-19) και ώρα 18:30 με ελεύθερη είσοδο.


ΠΗΓΗ: mikrasiatis.gr

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος


(Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.
Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρεις
ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η
Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο):

Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να’ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να’ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο 
του φουστανιού μου
σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου).
Άφησε με να’ ρθω μαζί σου

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει -
 θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ' την κρεμάστρα 
στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη 
πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς
με τόση δυσπιστία -
λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική, μπορούσες ώρες ολόκληρες
να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα 
δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ’ 
την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυό
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει
ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.
Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς
με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε οι 
εργάτες το αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίζω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου·
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64, -
κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64, -
κι οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο. Λοιπόν, σου ’λεγα 
για την πολυθρόνα -
ξεκοιλιασμένη - φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα -
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση -  τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κι εσύ κι όπως 
κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα δίχως να 
ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας του 
Αϊ-Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα απ' το τυχαίο 
άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάρι που 'ναι σα μια 
μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων - 
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που 
μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και την δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
και πολλούς νέους, πιο ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα,
έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες στη λευκή μου φλόγα,
στη λευκότητα του σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ' τ' αδηφάγα μάτια των αντρών κι απ' τη 
δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα 'βλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα ’ βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις, σου
φτάνει ο θαυμασμός σου, -
θε μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν σε μιαν αποθέωση 
αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ' έξω κι από μέσα,
άλλος δρόμος δε μου 'μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς 
τα κάτω. - Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου .

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια,
έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μένουνε σα λαξευμένοι σε 
άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ' τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. Δε φτάνει.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ'
ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν
αντέχω.
Άφησε με να’ έρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζει απ' τους νεκρούς του
να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ' ετοιμόρροπα 
κρεββάτια και ράφια.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή τον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ' την σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το
κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.

Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πως να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δεν λείπω.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου....

Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω απ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με τη γριά
βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ'
αφήνουν πια να βγουν έξω
μ' όλο που πίσω απ' τους τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της 
γριάς αρκούδας -
κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς 
της, μην ξέροντας για που και γιατί-
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς,
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το 
τελευταίο παιχνίδι της,
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων, στους κρίκους 
των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κι ενός αργού 
θανάτου  -
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη 
γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κι η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη της στις πενταροδεκάρες
που της ρίχνουνε τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Άφησέ με να’ ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρογγυλά, μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου - δεν μπορώ να 
τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια -
ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και 
βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί, στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια·
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω - όχι τα δίνω·
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν - πάντως εγώ 
τα δίνω.
Άφησέ με να’ρθω μαζί σου....

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο - τι δυνατό το στήθος σου,
- τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω - κι όταν σηκώνω
το φλιτζάνι απ' το τραπέζι
μένει από κάτω μιά τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη 
μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του·
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου - μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει- μην κοιτάξεις,
μην κοιτάχτε,
ακούστε με που σας μιλάω θα πέσετε μέσα.Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές - δεν τις ακούτε;

Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
Βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης, όπως ταλαντεύεσαι μες
στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα - ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο 
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμμιάν ασπιρίνη,
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο που κάνουν
οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ ετοιμάζω δυο ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο
τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με
πάρει
με τα μαντίλια μου, τα στραβοπατημένα μου παπούτσια, τη
μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματα μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις;
Άφησέ με να’ ρθω μαζί σου.

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι -
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία 
του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, -
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματα σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα έκρυψε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση.
Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε
χαμηλόφωνα η "Σονάτα του Σεληνόφωτος", μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κι ίσως συμπονετικό
χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα
απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αη-Νικόλα, πριν
κατέβει τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, - ένα γέλιο δυνατό,
ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να είναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει: "Η παρακμή μιάς εποχής". Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του.
Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το
σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το ραδιόφωνο συνεχίζει.):

Αθήνα, Ιούνιος 1956
Γιάννης Ρίτσος