17η εθελοντική αιμοδοσία του ΕΟΣ Τρίπολης

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Τρίπολης σας καλεί, στη 17η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ, που διοργανώνει στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης, σε συνεργασία με το Τμήμα Αιμοδοσίας του Παναρκαδικού Νοσοκομείου Τρίπολης, από 9 έως 14 Μαΐου 2016 και κατά τις ώρες 8.30 π.μ. έως 1.30 μ.μ. και 6.00 μ.μ. έως 8.00 μ.μ. (στις 14 Μαΐου μόνο πρωί).

Στην πρόσκληση, αναφέρεται : 
"Καλούμε τα μέλη και τους φίλους του Ε. Ο. Σ. Τρίπολης, 
αλλά και όλους τους συμπολίτες μας, να συμμετάσχουν σε αυτή την προσφορά ζωής."

Σαν σήμερα πουλήθηκε το το πρώτο μπουκάλι Coca Cola

Σαν σήμερα το 1886: Το φαρμακείο «Τζέικομπς» στην Ατλάντα της Τζόρτζια πουλάει το πρώτο μπουκάλι Coca Cola ως σιρόπι για φαρμακευτικούς λόγους. 

Στην πρώτη του αυτή εμφάνιση, το μετέπειτα διάσημο αναψυκτικό περιέχει και ποσότητα κοκαΐνης.

«ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΙ ΕΓΩ» του Σταμάτη Μαλέλη στο Άργος

Ερρίκος Ντυνάν - ο ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού

Ελβετός επιχειρηματίας και κοινωνικός ακτιβιστής. Υπήρξε ο ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού και τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1901.

Ο Ερρίκος Ντυνάν (Jean Henri Dunant) γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1828 στη Γενεύη της Ελβετίας. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του επιχειρηματία Ζαν Ζακ Ντινάν και της Αντουανέτ Κολαντόν. Οι Ντινάν ήταν πιστοί Χριστιανοί του Καλβινιστικού δόγματος, με σημαντική επιρροή στην κοινωνία της Γενεύης και αξιοσημείωτο φιλανθρωπικό έργο. Από νωρίς εμφύσησαν στο γιο τους την αξία της κοινωνικής προσφοράς και της φιλανθρωπίας.

Στα 19 του ο Ερρίκος Ντινάν ίδρυσε με μία παρέα φίλων του ένα σύλλογο μελέτης της Βίβλου και συνέδραμαν οικονομικά φτωχούς και αποφυλακισμένους. Εξαιτίας των μέτριων επιδόσεών του παράτησε το Κολέγιο και άρχισε να εργάζεται σε μία τράπεζα. Το 1852 ίδρυσε το ελβετικό παράρτημα της Χριστιανικής Αδελφότητος Νέων (ΧΑΝ, UMCA) και τρία χρόνια αργότερα έλαβε μέρος στην ίδρυση της Διεθνούς ΧΑΝ στο Παρίσι.

Το 1856 εγκατέλειψε την τράπεζα και δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Αλγερία, που βρισκόταν τότε υπό γαλλική κατοχή. Οι αποικιακές αρχές τού έβαζαν πολλά εμπόδια κι έτσι αποφάσισε να απευθυνθεί προσωπικά στον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ’. Η συνάντησή τους επρόκειτο να γίνει στην Ιταλία, όπου ο γαλλικός στρατός μαχόταν στο πλευρό των Ιταλών εναντίον των Αυστριακών, που κατείχαν μεγάλο μέρος της Βόρειας Ιταλίας.

Έτσι, ο Ντυνάν έγινε αυτόπτης μάρτυρας της μάχης του Σολφερίνο στις 24 Ιουνίου 1859, που στοίχισε τη ζωή σε περίπου 40.000 στρατιώτες και των δύο πλευρών. Ο Ντυνάν θυμήθηκε το ανθρωπιστικό του παρελθόν και οργάνωσε υπηρεσίες πρώτων βοηθειών, τόσο για τους Γάλλους και Ιταλούς, όσο και για τους Αυστριακούς τραυματίες. Με το έργο του «Ανάμνηση από το Σολφερίνο» («Un Souvenir de Solferino», 1862) πρότεινε να δημιουργηθούν σε όλες τις χώρες εθελοντικές οργανώσεις περίθαλψης, με σκοπό την πρόληψη και ανακούφιση του πόνου στον πόλεμο και την ειρήνη, χωρίς φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Πρότεινε, επίσης, μία διεθνή συμφωνία, που θα κάλυπτε τους τραυματίες πολέμου, η οποία υπογράφτηκε στη Γενεύη το 1864, τη χρονιά που ίδρυσε τον Ερυθρό Σταυρό και σχηματίστηκαν οι πρώτες εθνικές οργανώσεις.

Αφού χρεοκόπησε, επειδή είχε παραμελήσει τις επαγγελματικές του υποθέσεις, ο Ντυνάν έφυγε το 1867 από τη Γενεύη κι έζησε το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής του στη φτώχεια και την αφάνεια. Συνέχισε να προωθεί το ενδιαφέρον για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου, την κατάργηση της δουλείας, τη διεθνή διαιτησία, τον αφοπλισμό και τη δημιουργία μιας πατρίδας για τους Εβραίους. Το 1901 τιμήθηκε με το πρώτο Νόμπελ Ειρήνης, για τη συνεισφορά του στην ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού.

Ο Ερρίκος Ντυνάν πέθανε στο Χάιντεν της Ελβετίας στις 30 Οκτωβρίου 1910, σε ηλικία 82 ετών.



ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Καλημέρα από Νέα Κίο...

Φωτογραφίες : Ελένη Χαβιαρά

Είμαι κι εγώ μαμά…τετράποδου

Είμαι κι εγώ μαμά…

Κι ας είμαι μαμά τετράποδου…
Γιατί ξυπνάω νωρίτερα το πρωί για να τα ταΐσω και να τα βγάλω βόλτα.
Γιατί ότι ώρα κι αν γυρίσω από την δουλειά πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους.
Γιατί κάθε μέρα που φεύγω ραγίζει η καρδιά μου που τους αφήνω πίσω και ξέρω ότι ποτέ δεν θα φτάσουν στην ηλικία που θα χαίρονται όταν τους αφήνω μόνους τους.
Γιατί πρέπει να κανονίσω τις διακοπές μου γύρω από αυτούς.
Γιατί ακόμα κι αν δεν έχω να φαγητό για μένα, πρέπει να έχω φαγητό για αυτούς
Γιατί όταν αρρωσταίνουν ξαγρυπνάω πάνω από το κεφάλι τους.
Γιατί κάθομαι και τους χαζεύω με την ώρα να παίζουν.
Γιατί κλέβουν την παράσταση όταν μαζεύονται φίλοι σπίτι μου
Γιατί γελάω όταν κάνουν βλακείες.
Γιατί κλαίω όταν πονάνε.
Γιατί δεν τους εμπιστεύομαι εύκολα σε ξένα χέρια.
Γιατί νιώθω περήφανη όταν μου λένε ότι φαίνονται χαρούμενα και ευτυχισμένα.
Γιατί η ζωή μου και οι δραστηριότητες μου κινούνται γύρω από αυτά.
Γιατί στηρίζονται σε μένα για να επιβιώσουν.
Είμαι κι εγώ μαμά γιατί αυτός ο πλανήτης δεν ανήκει στα δίποδα, ανήκει σε όλους, απλά κάποιοι κάτοικοί του, δεν τον καίνε, δεν τον πνίγουν, δεν τον καταπατούν, δεν τον κλέβουν, δεν τον βιάζουν, δεν τον απαξιούν.

Είμαι κι εγώ μαμά τετράποδου κι όταν και αν έρθει η ώρα να γίνω μαμά δίποδου θα μεγαλώσει παρέα με τα άλλα μου «παιδιά», αυτά τα μόνιμα μωρά που δεν μεγαλώνουν ποτέ.


ΠΗΓΗ : toocute.gr

Η ιστορία πίσω από τη Γιορτή της Μητέρας

Η Γιορτή της Μητέρας, την οποία γιορτάζουμε σήμερα Κυριακή 8 Μαΐου 2016, έχει ήδη εδώ και δύο χρόνια κλείσει έναν αιώνα. Η ιστορία που κρύβεται πίσω από την ημέρα της μητέρας, είναι πολύ διαφορετική από ότι θα περίμενε κανείς.

Η Γιορτή της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Η συγκεκριμένη ημέρα ωστόσο σύμφωνα με το National Geographic, έχει πιο μελαγχολικές ρίζες.

Η Ημέρα της Μητέρας, ξεκίνησε ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους, και γενναίους στρατιώτες στον πόλεμο, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας μέχρι την ειρήνη είναι μακρύς. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σε ένα σανατόριο.

Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν με διοργανώτρια την μητέρα της Anna, μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος, σύμφωνα με την ιστορικό του Wesleyan College, Katharine Antolini. Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου, (1861- 1865).

Η Άννα Τζάρβις

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ “Φιλίας” και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών. Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, πέρα από τη μητέρα της Anna που είχε συνθέσει “Ύμνο μάχης για τη Δημοκρατία” και είχε συντάξει τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε κυρίως, από την κόρη της, Anna. Η ίδια οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Μέρας της Μητέρας το 1908 καθώς είχε επηρεαστεί έντονα από τον θάνατο της μητέρας της το 1905.

Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μια εκκλησία μάλιστα ανάμεσα στα μέρη που έγιναν οι εκδηλώσεις, τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας. Μέσω των προσπαθειών της Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα την δεύτερη Κυριακή του Μάη.


ΠΗΓΗ :  govastileto.gr

Γίνονται... σήμερα 8 Μαΐου 2016

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

H Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας είναι μέρα εορτασμού της μητρότητας και των ευχαριστιών προς τη μητέρα, μια γιορτή με αρχαιοελληνικές αναφορές στην λατρεία της θεάς Κυβέλης, της μητέρας των θεών, όπως την προσφωνεί ο Πίνδαρος («Κυβέλα, Μάτερ θεών»).

Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα κοινωνική ακτινίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) ήταν αυτή που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας.

Οι προσπάθειές της ευοδώθηκαν τελικά στις 9 Μαΐου του 1914, όταν ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

H Τζάρβις επέλεξε το λευκό γαρύφαλο ως το λουλούδι-σύμβολο της Ημέρας της Μητέρας, επειδή «το λευκό του χρώμα συμβολίζει την αλήθεια, την αγνότητα και τη φιλευσπλαχνία της μητρικής αγάπης· το άρωμά του, τη μνήμη και τις προσευχές της».

Παρά τις αντιδράσεις της εμπνεύστριάς της, η Ημέρα της Μητέρας γρήγορα εμπορικοποιήθηκε από τη βιομηχανία των λουλουδιών, που βρήκε μία «θεόσταλτη» ευκαιρία να αυξήσει τους τζίρους της...


ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου

Η καρδιά της Μάνας (Άγγελος Βλάχος)

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
- Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιος, την μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
- Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!


Η καρδιά της μάνας (J. Richepin)

Είπε στον ερωμένο της η μάγισσα:

«Αφού πιστά ποθείς τον έρωτά μου,
πήγαινε, φέρε την καρδιά της μάνας σου
και ριχ' την να την φάνε τα σκυλιά μου».

Κι ο γιος από τον έρωτα παράφορος,
απ' το κακούργο πάθος μεθυσμένος, 
το πρόσταγμα της λατρευτής του παίρνοντας,
στη μάνα του χιμάει αγριεμένος.

Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι αλύπητα
στα σπλάγχνα που τον είχαν αναθρέψει
και ξεριζώνει την καρδιά της μάνας του
και στη νεράιδα πάει, να τον πιστέψει. 

M' απ' την ορμή παραπατώντας έπεσε.
Και η καρδιά της μάνας ξεσχισμένη
στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.
Και, μέσα εκεί, στη λάσπη, κυλισμένη,
στο γιο της λέει στενάζοντας βραχνά:
- Μη χτύπησες παιδί μου, πουθενά;


Ο αποχαιρετισμός της μάννας (Ιωάννης Πολέμης)

Μισεύεις για την ξενητιά και μένω μοναχή μου
σύρε παιδί μου στο καλό και σύρε στην ευχή μου.
Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οι δρόμοι,
για χάρη σου ν' ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη.

Τα δάκρυά μου να γεννούν διαμάντια σ' ό,τι αγγίζεις
και το ποτήρι της χαράς ποτέ να μη στραγγίζεις.
Να πίνεις και να ξεδιψάς και να' ν' αυτό γεμάτο,
σα να 'ναι η βρύση από ψηλά κι εσύ να 'σαι αποκάτω.

Εκεί, παιδί μου, που θα πας, στα μακρινά τα ξένα,
δίχτυα πολλά κι οξόβεργες θα στήσουνε για σένα.
Παιδί μου αν εμένανε πάψεις να με θυμάσαι,
με δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος να 'σαι.

Κι αν πάλι το φτωχό καλύβι μας ντροπή σου φέρνει, ωστόσο
Και πάλι θα 'μαι πρόθυμη, συχώρεση να δώσω.
Μ΄ αν την πατρίδα απαρνηθείς που τη λατρεύουμε όλοι,
να 'ναι η ζωή σου όπου κι αν πας αγκάθια και τριβόλοι.


Η Μάνα (Γεώργιος Μαρτινέλλης)

Μάνα κράζει το παιδάκι,
Μάνα ο νιος και Μάνα ο γέρος,
Μάνα ακούς σε κάθε μέρος,
Α! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις,
δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει,
σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της,
όλα η μάνα τ' αψηφάει
για το τέκνο π' αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί.

Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα
με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει 
μ' ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια
την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ' α ' πανταίνει
με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει
ο καημός είναι μεγάλος
σαν τη μάνα δεν είν' άλλος
εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι' όποιος μάνα πια δεν έχει,
Μάνα κράζει στ' όνειρό του
πάντα Μάνα στον καημό του
είν' ο μόνος στεναγμός!


Μάνα (Γεράσιμος Μαρκοράς)

Μάνα! Δε βρίσκεται
λέξη καμία
νάχει στον ήχο της
τόση αρμονία,
σαν ποιος να σ' άκουσε
με στήθος κρύο,
όνομα θείο;

Παιδί από σπάργανα
ζωσμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας
γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο
που τ' αγκαλιάζει
και μάνα κράζει.

Στον κόσμο τρέχοντας
ο νέος διαβάτης
πέφτει στ' αγνώριστα
βρόχια τσ' απάτης,
και αναστενάζοντας,
Μάνα μου! Λέει,
Μάνα! Και κλαίει.

Της νιότης φεύγουνε
τ' άνθια κ' η χάρη
τριγύρω σέρνεται
με αργό ποδάρι,
ώσπου στην κλίνη του,
σα βαρεμένος,
πέφτει ο καημένος.

Και πριν την ύστερη
πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται
τα κρύα του χείλη,
και με το μάνα μου!
πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.


Μάνα και Γιος (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της, 
μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος
σαν να 'χε ο Διόνυσος γιορτή. Τα φαράγγια κατέβαζαν
τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χορεύαν
οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: "Ίτε παίδες Ελλήνων ..."
Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,
ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν. 
Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν
Με τη ευκή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν
και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες
κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους
κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,
μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα,
κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα
χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη.

Το παραμύθι που δεν είχε τέλος (του Κώστα Βάρναλη)

Ζούσε κάποτε πέρα στην Ανατολή ένας τεμπέλης βασιλιάς. Δεν έκανε καμιά δουλειά. Ολημερίς ξαπλωμένος σε ντιβάνι με πολλά μαλακά μαξιλάρια, έβαζε να του λένε παραμύθια κι αυτός άκουε μαχμουρλίδικα.
  Αμολούσε σ’ όλο του το βασίλειο πλήθος αυλικούς να μαζεύουνε και να στέλνουνε στο παλάτι όσους ξέρανε παραμύθια, άντρες ή γυναίκες, γέρους ή νέους, ντόπιους ή ξένους. Γιατί δε χόρταινε ν’ ακούει. Όταν τέλειωνε το παραμύθι, έπεφτε σε βαθιά πλήξη και δυστυχία. Γι’ αυτό ήθελε πάντα το ένα παραμύθι ν’ ακολουθάει το άλλο. Ακόμα κι όταν έτρωγε κι έπινε ή έπαιρνε το μπάνιο του στη χαβούζα* του παλατιού, ήθελε ν’ ακούει παραμύθια. Μονάχα αργά πολύ, μετά τα μεσάνυχτα, όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, τότε σιωπούσανε κι οι παραμυθάδες και, πατώντας στα νύχια τους απάνω στα παχιά κιλίμια, φεύγανε σιγά σιγά να πάνε να ξεκουραστούνε κι αυτοί, οι βασανισμένοι!
  Όσο πιο μεγάλο και μπερδεμένο ήταν το παραμύθι, τόσο περισσότερο του άρεσε. Ήταν παραμύθια που βαστούσανε μέρες και βδομάδες ολάκερες. Μα όσο μεγάλα και να ήτανε, ερχότανε επιτέλους η ώρα τους να τελειώσουν. Ε, τότε ο βασιλιάς γινότανε τρομερά δυστυχής. Αρρωστούσε, που έλεγες πως θα πεθάνει.
  Είδε κι απόειδε αυτός, η δωδεκάδα του (το συμβούλιό του) κι ο γιατρός του, αποφασίσανε όλοι μαζί να στείλουνε τελάληδες* σ’ όλες τις επαρχίες και σε όλα τα χωριά του βασιλείου, να διαλαλήσουνε:
  – Όποιος ξέρει ένα παραμύθι που να μην τελειώνει ποτέ, ας παρουσιαστεί να το πει του πολυχρονεμένου βασιλιά, κι αυτός θα του δώσει ένα σακί φλουριά και την κόρη του για γυναίκα.
  Όσοι ακούγανε αυτά τα λόγια, αστράφτανε τα μάτια τους από τον πόθο να γίνουνε πολύ πλούσιοι και να παντρευτούν τη βασιλοπούλα. Κι όλοι νομίζανε πως θα τα καταφέρνανε να διηγηθούνε παραμύθι χωρίς τέλος. Το κάτω της γραφής, αν αποτυχαίνανε, δε θα είχανε να χάσουνε τίποτα.
  Μα οι τελάληδες προσθέτανε στο τέλος:
  – Όποιος όμως δε τα καταφέρει να διηγηθεί το ατέλειωτο παραμύθι, τότε ο βασιλιάς θα του κόψει το κεφάλι!
  Όταν ακούγανε αυτήν την ποινή, τους έπιανε τρόμος και φόβος. Τότε νιώθανε πως ο βασιλιάς δε ζητούσε εύκολο πράμα. Και λέγανε συναμεταξύ τους:
  – Αδύνατα πράγματα ζητάει.
  Ωστόσο παρουσιαστήκανε στο βασιλιά δυο τρεις αποφασισμένοι ή να κερδίσουνε το στοίχημα ή να χάσουνε το κεφάλι τους. Ο πρώτος, που δοκίμασε να πει το ατέλειωτο παραμύθι, μπόρεσε να το βαστάξει τρεις μήνες. Μα ύστερα η φαντασία του είχε στερέψει. Μασούσε τα λόγια του, δεν έβρισκε τίποτα να πει και έτσι έχασε το κεφάλι του.
  Τότε οι άλλοι δυο φοβηθήκανε κι ούτε καν τολμήσανε ν’ αρχίσουνε. Φύγανε, κι ευχαριστούσανε μάλιστα το Θεό που γλυτώσανε απ’ του Χάρου τα δόντια.
  Πέρασε πολύς, πάρα πολύς καιρός, και κανένας δεν ερχόταν στο παλάτι γι’ αυτή τη δουλειά.
  Όπου νά σου μια μέρα και παρουσιάζεται ένας ξένος –από πού ήταν, κανένας δεν ήξερε. Μα η εξυπνάδα του και το θάρρος του ήταν μεγάλα.
  – Μεγάλε βασιλιά, είπε, αφού έκανε τον απαραίτητο τεμενά.* Άκουσα πως δίνεις μεγάλη αμοιβή σε κείνον που θα σου διηγηθεί ένα παραμύθι χωρις τέλος. Του δίνεις ένα σακί φλουριά και τη βασιλοπούλα. Είναι αλήθεια;
  – Αλήθεια, απάντησε ο βασιλιάς. Αν όμως δεν πετύχει, τότε του παίρνω το κεφάλι.
  – Το ξέρω κι αυτό, είπε ο ξένος. Κι είμαι αποφασισμένος να σου διηγηθώ εγώ μια ιστορία που δεν τελειώνει.
  – Περιμένω ν’ αρχίσεις, είπε ο βασιλιάς και ξαπλώθηκε στον καναπέ απάνω στα πολλά μαξιλάρια.
  Τότε ο ξένος στρογγυλοκάθισε στο πάτωμα απάνω στο κιλίμι μπροστά στο βασιλιά κι άρχισε:
  «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς, που μάζεψε όλο το σιτάρι της απέναντι χώρας του και το κλείδωσε σε μιαν αποθήκη τόσο μεγάλη, που για να πας από την μιαν άκρη της έως την άλλη θα έπρεπε να περπατάς από το πρωί ίσαμε το βράδυ.
  »Μια μέρα έπεσε στην πρωτεύουσα ένα μαύρο σύννεφο ακρίδες τόσο μεγάλο, που σκοτείνιασε ο ήλιος κι όλοι νομίσανε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Γιατί γεμίσανε οι δρόμοι, τα σπίτια, ο αέρας, από ακρίδες τόσο πυκνές, που δεν μπορούσες ν ’ανασάνεις.
  »Αυτές οι αμέτρητες ακρίδες, αφού φάγανε όλα τα αμπέλια και τα δάση και δε χορτάσανε, μυριστήκανε τελευταία και την αποθήκη του σιταριού. Μα η αποθήκη ήταν πολύ καλά κλεισμένη από παντού, κι όχι μονάχα δεν είχε παράθυρα ή καμινάδες, μα ούτε και καμιά σκισμάδα για να μπορέσουνε να τρυπώσουνε μέσα και να φάνε το σιτάρι.
  »Κάμποσες μέρες φέρνανε βόλτα γύρω στην αποθήκη και κοιτάζανε με προσοχή όλες τις μεριές, μπας και βρεθεί πουθενά καμιά τρυπίτσα ή καμιά χαραμάδα. Μα επιτέλους μια τυχερή ακρίδα ανακάλυψε στην ανατολική πλευρά της αποθήκης μια μικρούλα σκισμάδα, που μόλις χωρούσε μοναχή της. Μπήκε το λοιπόν μέσα, πήρε ένα σπειρί σιτάρι και βγήκε.
  »Άμα βγήκε αυτή, μπήκε μια δεύτερη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα δεύτερο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια τρίτη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα τρίτο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Ύστερα μπήκε μια τέταρτη ακρίδα και πήρε ένα τέταρτο σπειρί σιτάρι, κι άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια πέμπτη ακρίδα κτλ…»
  Περάσανε μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια, κι ο ξένος αξακολουθούσε να λέει από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο πράμα:
  «Ύστερα μπήκε μια άλλη ακρίδα και πήρε άλλο σπειρί σιτάρι. Άμα βγήκε αυτή, μπήκε άλλη ακρίδα και πήρε ένα άλλο σπειρί σιτάρι…»
  Περάσανε έτσι δυο χρόνια κι ο ξένος έλεγε και ξανάλεγε από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο χαβά.* Ο βασιλιάς στενοχωριότανε πολύ, ώσπου μια μέρα τονε ρώτησε θυμωμένος:
  – Δε μου λες, πόσον καιρό αυτές οι ακρίδες θα μπαίνουνε και θα βγαίνουνε;
  – Μα, βασιλιά μου πολυχρονεμένε, ώς τώρα οι ακρίδες αδειάσανε μια πιθαμή σιτάρι από την αποθήκη. Και μένουνε ακόμα τριακόσιες πιθαμές και μιλιούνια ακρίδες. Ίσως μετά εξακόσια χρόνια θα κατορθώσουν να μπούνε στην αποθήκη όλες οι ακρίδες μια μια και ν’ αδειάσουνε το σιτάρι. Και πάλι βλέπουμε…
  Τότε πια ο βασιλιάς δε βάσταξε. Γούρλωσε τα μάτια του, τινάχτηκε από το ντιβάνι και ξεφώνισε με όλη του τη δύναμη:
  – Καταραμένε άνθρωπε. Θα με τρελάνεις! Άι στο καλό! Έχασα το στοίχημα! Πάρε το σακί τις λίρες και την κόρη μου κι άφησέ με ήσυχο.
  Έτσι ο έξυπνος αυτός ξενοτοπίτης πήρε τα χρήματα, πήρε τη βασιλοπούλα κι έγινε και διάδοχος του θρόνου.
  Ο βασιλιάς είχε γεράσει πολύ κι ευχαριστιότανε τώρα ν’ ακούει παραμύθια κι ιστορίες που είχανε τέλος. Κάθε τόσο συνήθιζε να λέει:
  – Είμαι ευχαριστημένος, που έμαθα πως μονάχα οι ιστορίες που τελειώνουν είναι όμορφες κι έχουνε ενδιαφέρον.
  Άμα πέθανε, έγινε βασιλιάς ο έξυπνος γαμπρός του. Και το κράτος ευτύχησε. Μα οι ιστορικοί δε συμφωνήσανε ακόμα από ποιον τόπο ήταν αυτός ο ξένος.


* χαβούζα: δεξαμενή.
* τελάλης: κήρυκας.
* ο τεμενάς: η υπόκλιση.
* χαβάς: τραγούδι, τα ίδια λόγια.


(Aπό το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)

Ο Εμπορικός Σύλλογος Άργους συμμετέχει στην γιορτή του 11ου ημιμαραθώνιου

Ο Εμπορικός Σύλλογος ενημερώνει ότι θα συμμετέχει στην γιορτή του 11ου ημιμαραθώνιου που διοργανώνει η πόλη μας με ανοιχτά καταστήματα εκπτώσεις και μεγάλες προσφορές. 

Είναι ευκαιρία για όλους να έρθουν στην πόλη μας την Κυριακή τόσο για να παρευρεθούν στην εκδήλωση του δήμου μας όσο και για να εκμεταλλευτούν την αργία για μια βόλτα και για αγορές σε προνομιακές τιμές λόγω των ενδιάμεσων εκπτώσεων. 

ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΚΤΑ την Κυριακή από τις 11 το πρωί έως τις 4.00 το απόγευμα.

Σαν σήμερα... στην Κωνσταντινούπολη

Σαν σήμερα, στις 7 Μαΐου του 558 καταρρέει από σεισμό ο θόλος της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός διατάσσει την άμεση ανακατασκευή του. 
Ανήκει στις κορυφαίες δημιουργίες της βυζαντινής ναοδομίας, πρωτοποριακού σχεδιασμού, και υπήρξε σύμβολο της πόλης, τόσο κατά τη βυζαντινή όσο και κατά την οθωμανική περίοδο. 
Το παρόν κτίσμα ανεγέρθηκε τον 6ο αιώνα, επί βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄, από τους μηχανικούς Ανθέμιο από τις Τράλλεις (σημ. Αϊδίνιο) και Ισίδωρο από τη Μίλητο.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Ιουστινιανός αναφώνησε: 
«Δόξα τω Θεώ τω καταξιώσαντί με τοιούτον έργον επιτελέσαι. Νενίκηκά σε, Σολομών!»
Είκοσι χρόνια μετά τα πρώτα εγκαίνια, εξαιτίας των σεισμών του 558 ο τολμηρότατος στη σύλληψη και κατασκευή, για την εποχή του, θόλος κατέπεσε και συνέτριψε την αψίδα παρά τον ιερό άμβωνα, τον ίδιο τον άμβωνα, το κιβώριο και την Αγία Τράπεζα. O ανιψιός του Ισιδώρου, ο Ισίδωρος ο νεότερος, ανέλαβε και έκτισε το νέο θόλο που υφίσταται μέχρι σήμερα.

Πάνω από 700 επιστήμονες στο 41ο Συμπόσιο Αρχαιομετρίας

Το 41ο Διεθνές Συμπόσιο Αρχαιομετρίας θα διεξαχθεί από 15 έως 20 Μαΐου στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, με την επιμέλεια του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Το επιστημονικό γεγονός θεωρείται κορυφαίο στο χώρο της αρχαιομετρίας και της αρχαιολογικής έρευνας, ενώ σε αυτό πρόκειται να πάρουν μέρος περισσότεροι από 700 σύνεδροι από 50 χώρες…

Το Διεθνές Συμπόσιο Αρχαιομετρίας είναι μια διεπιστημονική συγκέντρωση που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια και η αρχή του τοποθετείται στη δεκαετία του 1960, όταν η εφαρμογή των φυσικών επιστημών στην Αρχαιολογία ξεκίνησε να έχει μεγαλύτερη απήχηση και σημασία. Καλύπτει θεματολογία απ’ όλες τις αρχαιολογικές επιστήμες, όπως χαρακτηρισμό ανόργανων και οργανικών υλικών για την αναγνώριση της προέλευσης και τεχνολογίας, χρονολόγηση, βιοαρχαιολογία κ.λπ. Παράλληλα, στο συμπόσιο θα παρουσιαστούν οι νέες εξελίξεις, τεχνολογικές και επιστημονικές, αλλά και νέα ευρήματα, ενώ θα συζητηθούν σημαντικά θέματα, όπως διεθνείς προκλήσεις στην αρχαιολογία και την πολιτιστική ιδιοκτησία και προστασία.

Εκδήλωση τιμής από το ΚΚΕ στο Ναύπλιο

Η ΤΕ Αργολίδας του ΚΚΕ καλεί σε εκδήλωση τιμής, αύριο Κυριακή 8 Μαΐου, στις 9:00 π.μ. στη μάντρα του Νεκροταφείου Ναυπλίου, τόπο εκτελέσεων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών.

"Την ημέρα αυτή (αναφέρεται στην πρόσκληση) τιμάμε τους πεσόντες αγωνιστές που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους αγωνιζόμενοι αλύγιστα ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, για μια δίκαιη κοινωνία, με το λαό στην εξουσία. 

Τιμή και δόξα στους αλύγιστους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές!"

Διονύσου Δώρον, Θέατρον, Σεμινάριο ιστορίας Αρχαίου Θεάτρου στο Γκάζι

Σεμινάριο ιστορίας Αρχαίου Θεάτρου

Θέατρο Λύχνος τέχνης & πολιτισμού, Χαλκιδικής 83 και Ιερά Οδός, Γκάζι

Περιορισμένες θέσεις. 

Συμβολική τιμή 40 ευρώ.
Φοιτητές, σπουδαστές, ηθοποιοί και θεατρολόγοι 30 ευρώ.

Η κράτηση της θέσης εξασφαλίζεται με την πληρωμή των διδάκτρων στη γραμματεία του θεάτρου.

Δίνεται βεβαίωση παρακολούθησης. 

Διάρκεια τέσσερις Κυριακές: 15, 22, 29 Μαΐου και 5 Ιουνίου και ώρες 3-7 μ.μ.

Στο σεμινάριο διδάσκει η Μαρία Χριστοδούλου, θεατρολόγος, εκπαιδευτικός και ηθοποιός.

Θέματα που θα αναπτυχθούν: 
Μίμηση, μύθος, θρησκεία, Διόνυσος, διθύραμβος – Η Αθήνα τον 5ο π.Χ αι. – Γένεση, μορφή, περιεχόμενο, δομή της τραγωδίας – Χορός, μουσική, όρχηση, κοστούμια, προσωπεία – Υποκριτές, συντελεστές παράστασης - Γιορτές - Επιλογή έργων, χρηματοδότηση, τιμητικές διακρίσεις, αναθήματα - Αρχιτεκτονική αρχαίου θεάτρου - Οι τρεις μεγάλοι τραγικοί, τα σωζόμενα δράματα – Σατυρικό δράμα - Γένεση κωμωδίας – Αρχαία, Μέση, Νέα Κωμωδία – Αριστοφάνης και σωζόμενα έργα – Μένανδρος

Ιστορική ανακάλυψη: Βρέθηκε το πλοίο του Κάπτεν Κουκ

Το «Εντέβορ», το πλοίο του θρυλικού πλοιάρχου Τζέιμς Κουκ, ενδέχεται να βρέθηκε ανατολικά της αμερικανικής πολιτείας Ρόουντ Αϊλαντ, στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Σύμφωνα με την Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων του Ρόουντ Άϊλαντ, το «Εντέβορ» που βυθίστηκε στο λιμάνι του Νιούπορτ το 1778 στη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, για να μην πέσει στα χέρια των επαναστατών, βρέθηκε.

Η Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων αποκάλυψε ότι χαρτογράφησε εννέα υποθαλάσσιες αρχαιολογικές ζώνες στις οποίες εντοπίζονται ναυάγια, δίνοντας πιθανότητες άνω του 80% ανάμεσά τους να βρίσκεται το θρυλικό πλοίο.

Η κυβέρνηση της Αυστραλίας μάλιστα αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την έρευνα καθώς ο πλοίαρχος Κουκ και το πλήρωμα του, αποτελούμενο από βοτανολόγους και επιστήμονες του 180υ αιώνα, έφτασε στις ακτές της Αυστραλίας και μελέτησε εκτενώς την ανατολική ακτή της αυστραλιανής ηπείρου.

Ο επικεφαλής της επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Abbass», μιλώντας στο National Geographic εμφανίστηκε σχεδόν σίγουρος ότι το θρυλικό «Εντέβορ» βρέθηκε: «Το εγχείρημα αυτό απαιτεί ειδικές εργαστηριακές μελέτες, με σύγχρονο εξοπλισμό και η RIMAP, από την πλευρά της, δημιουργεί δικό της εργαστήριο με σκοπό να έρθουν στην επιφάνεια τα επίσημα αποτελέσματα. Είμαστε για πολλούς λόγους αισιόδοξοι, πως πρόκειται για το θρυλικό «Εντέβορ», του κάπτεν Τζέιμς Κουκ».

ΠΗΓΗ : moriasnews.gr

1ο Σχολείο Τουρισμού Ναυπλίου - Διήμερο σεμινάριο στο ΦΟΥΓΑΡΟ

Την Τετάρτη 18 και την Πέμπτη 19 Μαΐου 2016, το Φουγάρο υποδέχεται το 1ο Σχολείο Τουρισμού Ναυπλίου, ένα διήμερο εκπαιδευτικό σεμινάριο τουρισμού & εστίασης. 
Η εκδήλωση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Δήμου Ναυπλιέων και του ΔΟΠΠΑΤ.

Στόχος του Σχολείου Τουρισμού Ναυπλίου είναι να προσφέρει στους επαγγελματίες και εργαζομένους στο χώρο του τουρισμού και του επισιτισμού, αλλά και στους σπουδαστές σχολών τουριστικής κατεύθυνσης, διαρκή επιμόρφωση και ενημέρωση, με στόχο να αποκτήσουν επικαιροποιημένες γνώσεις και να παρακολουθούν με συνέπεια και επαγγελματισμό τις νέες εξελίξεις σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο εργασιακό περιβάλλον.

Συμπληρώστε ΕΔΩ τη φόρμα εγγραφής στο Σχολείο Τουρισμού Ναυπλίου https://www.esurvey.gr/answer/142

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:
2752047300 & 6940543723 
nafplioschooloftourism@gmail.com

3rd Mediterranean Yacht Show

3rd Mediterranean Yacht Show

7 Μαΐου στις 9 π.μ. μέχρι 10 Μαΐου στις 11 μ.μ.

στο Ναύπλιο

Παρουσίαση Βιβλίου στο ΦΟΥΓΑΡΟ : "Τίποτα δεν χαρίζεται" της Μάρως Δούκα

Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Μάρως Δούκα
"Τίποτα δεν χαρίζεται"

Η Βιβλιοθήκη Ανθός υποδέχεται την Μάρω Δούκα, μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες πεζογράφους, αύριο Κυριακή 8 Μαΐου στις 6 μ.μ. στο Café του Φουγάρου για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της με τίτλο "Τίποτα δεν χαρίζεται" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει η συγγραφέας και ο Γιάννης Στάμος.

Τίποτα δεν χαρίζεται: Ανάμεσα στην ημερολογιακή καταγραφή, την εξομολόγηση, τη δοκιμή, την κατάθεση, το χρονογράφημα, το σχεδίασμα, την επιφυλλίδα, το μελέτημα. Κείμενα αγάπης: Από τον Μανόλη Αναγνωστάκη έως τον Γεώργιο Μ. Βιζυηνό. Για τον Γιάννη Ρίτσο, τον Αλέξανδρο Κοτζιά, τον Στρατή Τσίρκα, τον Βασίλη Βασιλικό, τον Τάσο Λειβαδίτη. Μιλώντας στα παιδιά: Γιατί διαβάζουμε λογοτεχνία; Για τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Διονύσιο Σολωμό, τον Κώστα Ταχτσή, τον Στρατή Τσίρκα πάλι, τη Διδώ Σωτηρίου, τον Παύλο Ζάννα, τον Μ. Καραγάτση, τον Γιάννη Κοντό, τον Αντρέα Φραγκιά, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιώργο Ιωάννου.

"Ακόμη και τότε, πριν από τόσα χρόνια, ακόμη και σήμερα, έπειτα από τόσα χρόνια, για μένα έγραφα, για μένα γράφω. Για να μπορώ να ρίχνω μπρος πίσω τις ματιές μου. Να αυξομειώνω την ένταση. Να συνομιλώ με τα επίμονα, τα αόρατα, τα άπιαστα. Να περιθάλπω τα πεταμένα, τα άχρηστα, τα πονεμένα. Να ανυψώνω τα εφήμερα, τα αδιόρθωτα, τα άρρωστα. Να περιποιούμαι τα αδέσποτα, τα άστεγα, τα αδιάλυτα! Όπως και τότε, πριν από τόσα χρόνια, έτσι και σήμερα, απ’ την ανάγκη μου να σκεφτώ, να αντισταθώ, να υπάρξω, να συνυπάρξω. Εφόσον ναι, κι αν δεν το ήξερα, αργά και με κόπο, το έμαθα: Τίποτα δεν χαρίζεται". Μ.Δ