23 Αυγούστου εορτάζει η Θεομάνα, στην Ν.Κίο

Ο Ενοριακός Ιερός Ναός «Θεομάνας –Οδηγήτριας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοίμησης, στις 23 Αυγούστου οπότε και συγκεντρώνει μεγάλο πλήθος πιστών. Η θαυματουργή εικόνα της Θεομάνας, εικονογραφήθηκε τον Αύγουστο του 1152 όπως μαρτυρεί επιγραφή που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό της από ειδικό.

Το 1262 ένας μοναχός, ονομαζόμενος Νικαεύς, την μετέφερε στην παλαιά Κίο. Τότε οι Κιανοί έχτισαν την εκκλησία της Θεομάνας η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά ενώ η εικόνα βρέθηκε στα ερείπια της εκκλησίας, άθικτη. Αργότερα, στεγάσθηκε σε παρεκκλήσι που χτίστηκε στο χώρο που ήταν άλλοτε ο ναός της.

Την εικόνα αυτή διέσωσε από την καταστροφή του 1922 η νεωκόρος Μάλαμα Μαυρουδή η οποία φεύγοντας από την Κίο την πήρε μαζί της στην Καβάλα όπου και εγκαταστάθηκε.

Όταν οι κάτοικοι Νέας Κίου πληροφορηθήκαν ότι η Θεομάνα η θαυματουργή βρίσκεται στην Καβάλα, την παρέλαβαν και την μετέφεραν τον Δεκέμβριο του 1933 στη νέα πατρίδα τους, όπου η υποδοχή της ήταν μεγαλοπρεπής. Επιτροπή των κατοίκων με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο παρέλαβαν την εικόνα από το σιδηροδρομικό σταθμό του Άργους και την μετέφεραν στη Νέα Κίο όπου την υποδέχτηκαν γονατιστοί, με ψαλμωδίες και δάκρυα.

Στεγάσθηκε προσωρινά στην εκκλησία της κωμόπολης και αργότερα, ο Κιώτης εφοπλιστής Απόστολος Πεζάς έκτισε καλλιμάρμαρη εκκλησία όπου η Θεομάνα στεγάσθηκε μόνιμα και έκτοτε πλήθος πιστών συρρέει στη χάρη της.

Εικόνες από τον Εσπερινό και την Περιφορά της Εικόνας της Θεομάνας στη Νέα Κίο

Στον Πανηγυρικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος πλαισιωμένος, από τον Πρόεδρο του ΙΣΚΕ π. Γεώργιο Σελλή και Ιερείς από την περιοχή του Άργους και του Ναυπλίου, ενώ έψαλε ο πρωτοψάλτης της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδας Δημήτριος Καρκαλάτος.

Η Θεομάνα τση Κιος - Στους όπου γης Κιώτες

 

Ντην είδιες, μάτια μου, τση Κιος ντην όμορφη Παναγιά; Ντήνε προσκύνησες ντη Θεομάνα μας; Η τεράστια βυζαντινή εικόνα της, σωσμένη από την Κιώτισσα Μάλαμα Μαυρουδή, αφού τριγύρναε για χρόνια στην Ελλάδα, από το 1934 βρίσκεται πια «καρφωμένη» για πάντα στη νέα ντης πατρίδα, ντην αργολική Κιο, μέσα στην όμορφη εκκλησιά που τση χάρισε ο καραβοκερός Απόστολος Κιουζές - Πεζάς.

   Πολλές φορές αξιώθηκα και ντην είδια και τση άναψα ένα κεράκι. Πάντοτες με κοίταε με κείνα τα πελώρια βυζαντινά μάτια ντης κι ήντανε το πρόσωπό ντης λιμάνι άφατης γαλήνης, παρηγοριά και σκέπη γούλου του ντουνιά!

     Μα συλλογιέμαι κείνη ντην πρωτινή ταπεινή εκκλησίτσα της, στην παλιά βιθυνική Κιο, τότε που γιόμιζε προσκυνητάδες όχι μονάχα απέ ντην Ελληνοπούλα θαλασσούπολη του Μαρμαρά, μα κι απέ γούλα τα τριγυρινά μέρη, κοντινά και μακρινά, απέ ντη Νίκαια, ντη Λεύκη, το Βεζίρχάνι και τα Κιουπλιά, απέ τση Γιάλοβας τα ρωμιοχώρια, το Κουρί, το Κατερλί, το Αρμουτλί και το Τσινάρι, απέ ντην Πόλη, ντην Αρετσού και ντη Νικομήδεια, απέ τα Μουντανιά κι απέ τσι Λιγουμούς, ντη Συγή, ντην Τρίγλια και ντην Προύσα, απέ το Σουσουρλούκι, το Ντεμιρντέσι, το Πελλαδάρι και ντη Μεσαίπολη.

     Συλλοΐζομαι τα πόσα πέρασε μέσα σε τόσοι χρόνοι, σε ζαμάνια κακά και σε κοσμοχαλασές απανωτές, απέ ντον δωδέκατο αιώνα που ανεστορήθηκε η όμορφη ζουγραφιά ντης. Τι κατατρεγμοί, τι πόλεμοι, σφα’ές, σεισμοί και διωγμοί, τι φόβοι και τι τρόμοι! Κι αυτή εκεί, στήριγμα και σκέπη τση κιώτικης Ρωμιοσύνης, σε πείσμα των καιρών και των άγριων αθρώπων. Κι όταν ηκάηκε η παμπάλαιη βυζαντινή εκκλησιά τσης σε κείνη ντη μεγάλη φωτιά τση Κιος, το 1856, σαν από θάμα ησώθηκε μονάχα αυτή! Χέρια ευλαβικά την αποθέσανε σε ταπεινό παρεκκλήσι, ώσπου να  ‘ρτει η ώρα να ξαναγενεί και πάλι η μεγάλη εκκλησιά της.

Αναμετρώ τα θάματά ντης και μετρημό δεν έχουνε! Ο λοϊσμός μου τρέχει σε κείνα τα χρόνια τα παλιά. Βλέπω κιόλας τσι Κιώτες ψαράδες, τα γεμιτζάκια, τσι γριπαροί και τσι καραβοκεροί να ντήνε περικαλάνε για το καλό ταξίδι στα μπουγάζια τση Άσπρης και τση Μαύρης Θάλασσας και για τ’ ασημένια μπερεκέτια τση ψαροθρόφας θάλασσας του Μαρμαρά. Κι η χήρα, ο γέροντας, τ’ αρφανό, τ’ αρρώστου η μάνα, η κάθε Κιώτισσα μάνα καταφεύγει στη Μάνα του Θεού, που γροικά τσι μανάδες του κόσμου αλάκερου κι είναι το ‘ποκούμπι τους, το γιαρτίμι, η παρηγόρια και το νταγιάντι τους.

Καλέ γλυκιά μου Παναγιά, που ‘σαι πολύ κοντά μου,

βοήθα τα παιδάκια μας, να χαίρετ’ η καρδιά μου.

     Θαρρώ πως τώρα δα αρχοντοπούλες και φτωχές νοικοκεράδες ζητήσαν τη βοήθεια και ντη συνδρομή τση Θεομάνας, για να δέσει ο κουκουλόσπορος, να βγουν τα μαμούνια, να γενούν οκάδες τα κουκούλια και τα μετάξια, να γιομώσουν μπερεκέτι τα σπίτια και τα μποτζεκλίκια τση Κιος.

   Να κι η αγροτιά, τσεφτσήδες, ξωμάχοι και ρεντζιπέρηδες, λαδάδες, μπαγτζήδες, κεχαγιάδες και κρασοπουλητάδες που πλαούνε στη Θεομάνα, για να θεριέψουν τα λογιού λογιού μαξούλια και να γενεί μπόλικο και βλοημένο του κοσμάκη το έχει. Σιναφλήδες, παζαρίτες, θαλασσινοί κι εμπόροι μπαινοβγαίνουν στο ταπεινό κιώτικο κλησιδάκι και τάζουνε πολλά, για να πάνε καλά οι δουλειές και ν’ αβγαταίνουν οι λίρες στα κεμέρια τους.

   Ακόμα κι οι Τούρκοι ντήνε τιμούσανε ντη Θεομάνα μας, φέρνοντας με τσι ντενεκέδες κερί και λάδι, μαλαματοπλούμιστα ολομέταξα κεντίδια, παράδες πολλοί, κουρμπάνια και φαγιά, να φάει γούλο το παναΰρι, για ν’ αξιωθούνε κι αυτοί μια στάλα απέ ντη Χάρη της, για να ‘χουνε γεροσύνη και γλυτωμό απέ τα βάσανα και τα κασαβέτια τση ζήσης. 

   Μα το μεγαλύτερο θάμα τσης είναι που ηγλύτωσε ατή τσης μέσα απέ κείνο ντο χαλασμό και ντην απολωλάδα του ’22 κι ήρτε στην Ελλάδα, διωγμένη και κυνηγημένη απέ ντον τόπο ντης, όπως τόσες και τόσες προσφυγοπούλες Παναγιές, Μικρασιάτισσες και Θρακιώτισσες. Άραξε για πάντα στ’ αργίτικο περιθαλάσσι, για να ‘ναι μαζί με τσι δικοί ντης αθρώποι, με τα βασανισμένα προσφυγάκια ντης, κοντά στα παιδιά και στ’ αγγόνια τους, βοηθός, προστάτισσα και συντρέχτρα, ελπίς και καταφυγή του ανθρώπου στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. +

Πρωταυγουστιά του 2015

Θοδωρής Κοντάρας

Άρθρο του Θοδωρή Κοντάρα που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα της Νέας Κίου Αργολίδας, το Σεπτέμβρη του 2001 και συμπληρώθηκε στις 31 Ιουλίου 2015, για το περιοδικό «Τ’ Ανάβλεμμα» του Λυκείου των Ελληνίδων Ραφήνας.

Μνημόσυνο για τους ευεργέτες της Νέας Κίου

Στον Ιερό ναό Θεομάνας – Οδηγήτριας στην Νέα Κίο Αργολίδος τελέσθηκε σήμερα Κυριακή 28 Αυγούστου το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ιερέων, των κτητόρων του Ιερού Ναού καθώς και των ευεργετών της Νέας Κίου.

Στο καθιερωμένο εδώ και χρόνια ετήσιο μνημόσυνο, που τελείται την πρώτη Κυριακή μετά την Πανήγυρη της Θεομάνας, μνημονεύθηκαν οι Ιερείς, Αρχιμανδρίτης Νίκανδρος Πινάτσης, π. Νικόλαος Μπούμπουλης και π. Βασίλειος Σπανός, οι κτήτορες του Ιερού ναού, Απόστολος Πεζάς και οι γονείς του, οι ευεργέτες της Νέας Κίου, Γεώργιος και Σταυρούλα Βορίδη καθώς και η Αικατερίνη Δημοπούλου. 

Το μνημόσυνο τέλεσε ο Πρωτοπρεσβύτερος Ιερέας π. Δημοσθένης Γάτσιος.

Την θεία Λειτουργία και το μνημόσυνο παρακολούθησαν ο αντιδήμαρχος Άργους Μυκηνών Ηλίας Χατζηγεωργίου, ο τέως Δήμαρχος Νέας Κίου Γιώργος Μανινής και πολλοί κάτοικοι της Νέας Κίου.

ΠΗΓΗ: Αργολικές Ειδήσεις

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΤΗΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΚΙΟ

Στον Ιερό ναό Θεομάνας – Οδηγήτριας στην Νέα Κίο Αργολίδος θα γίνει σήμερα Κυριακή 28 Αυγούστου, μετά τη Θεία Λειτουργία, το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ιερέων, των κτητόρων του Ιερού Ναού καθώς και των ευεργετών της Νέας Κίου.

Στο καθιερωμένο εδώ και χρόνια ετήσιο μνημόσυνο, που τελείται την πρώτη Κυριακή μετά την Πανήγυρη της Θεομάνας, θα μνημονευθούν οι Ιερείς Αρχιμανδρίτης Νίκανδρος Πινάτσης, π. Νικόλαος Μπούμπουλης και π. Βασίλειος Σπανός, οι κτήτορες του Ιερού ναού, Απόστολος Πεζάς και οι γονείς του, οι ευεργέτες της Νέας Κίου, Γεώργιος και Σταυρούλα Βορίδη καθώς και η Αικατερίνη Δημοπούλου.